عشق به خدا فرجام زهد حقيقى‌ رهايى از دنيا دوستى و دلبستگى به آن، حب و عشق به خداى متعال را در قلب شعله‌ور مى‌سازد و سالك شيرينى ايمان به خدا و محبت به او را در قلبش مى‌چشد. از غيرخدا چشم مى‌پوشد و در مراتب عشق و محبت به خدا پيش مى‌رود.
امام صادق (ع) فرمود:
اذا تَخَلَّى المُؤْمِنُ مِنَ الْدُّنْيا سَما وَ وَجَدَ حَلاوَةَ حُبِ‌اللَّهِ فَلَمْ يَشْتَغِلْ بِغَيْرِهِ. «١» آنگاه كه مؤمن از دنيا كناره گرفت، بالا مى‌رود و شيرينى محبتِ خدا را در قلبش مى‌يابد و به جز او مشغول نمى‌گردد.
حكمت، رهايى و سلامت دل با زهد از دنيا دلبستگى به دنيا قلب و جان آدمى را به خود مشغول مى‌سازد و از تلاش و تكاپو براى رسيدن به حيات حقيقى و قرب و جوار حق باز مى‌دارد. از اين روست كه با كناره‌گيرى از آن، قلب فراغت مى‌يابد و چشمه‌هاى حكمت و دانش در آن مى‌جوشد و به واقعيت دنيا پى مى‌برد و با سلامت به جهان آخرت رهسپار مى‌گردد.
امام صادق (ع) فرمود:
انَّما ارادُوا الزُّهد فى‌ الْدُّنْيا لِتَفْرِغَ قُلُوبُهُم لِلآخِرَةِ. «٢» اولياى خدا زهد در دنيا را برگزيده‌اند تا قلبهايشان براى آخرت فراغت يابد.
آن جناب در سخنى ديگر مى‌فرمايد:
مَنْ زَهَدَ فى‌ الدُّنيا اثْبَتَ‌اللَّهُ الحَكْمَةَ فى‌ قَلْبِهِ وَانْطَقَ بها لِسانَهُ و بَصَّرَهُ عُيُوبَ الدُّنيا داءَها وَ دَواءَها وَ اخْرَجَهُ مِنَ الدّنيا سالِماً الى‌ دارِالسَّلام. «٣» هر آن كه در دنيا زهد پيشه كند، خداوند حكمت را در قلبش مى‌نشاند و زبانش را به آن گويا سازد و عيبهاى دنيا و درد و درمان آن را به او بنمايد و او را سالم از اين جهان به دار سلامت برد.