- طهارت نفس، از هواهاى نفسانى، بلكه از خود نفس؛ زيرا اساس آرزوها و تمايلات نفسانى است؛ - طهارت روح، از بهره‌هاى شريفى كه بدان از سوى خداى متعال اميد بسته؛ همانند شناخت او و نزديكى بدو و مشاهده جمال او و ديگر نعمت‌هاى روحانى «١» سخن امام صادق (ع) در مرتبه نهائى طهارت‌ امين‌الاسلام طبرسى در تفسير آيه كريمه‌ «وَ سَقيهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً» (انسان: ٢١)
پروردگارشان شرابى پا عرفان اسلامى ١٦٢ ٢. تاريكى دل ص : ١٦١ ك كنند به آنان- ابرار- مى‌نوشاند.
از صادق آل محمد (ع) روايت كرده است كه:
اى يُطَهِّرُهُمْ عَن كُلِّ شَى‌ءٍ سِوَى‌اللَّهِ اذْ لاطاهِرَ مِنْ تَدَنُّسٍ بِشَى‌ءٍ مِنَ الاكْوانِ الّااللَّهُ. «٢» يعنى اين شراب آنها را از هر چه جز خداى متعال پاك مى‌سازد؛ زيرا پاك كننده‌اى از چرك نواقص موجودات جز خدا نيست.
بنا به سخن امام اين شراب بهشتى نيكان را از همه معايب و رسوم خودى پاك مى‌سازد و به فناى كامل مى‌رساند. شبسترى در «گلشن راز» مى‌گويد:
شرابى خور زجام وجه باقى سقاهم ربُّهم او راست ساقى‌ ظهور آن مى بود كز لوث هستى ترا پاكى دهد در وقت مستى «٣» علّامه حسن‌زاده آملى درباره اين سخن امام صادق (ع) گويد:
حديث به صيغه جمع- يعنى رَوَوُهُ- روايت شده پس خيلى ريشه‌دار است كه جمعى آن را روايت كرده‌اند. من در امت خاتم (ص) از عرب و عجم كلامى بدين پايه كه از صادق آل محمد (ص) در غايت قصواى طهارت انسانى روايت شده است از هيچ عارفى نه ديده و نه شنيده‌ام. «٤»