درس دهم: مراحل سير و سلوك (٣) تطهير باطن‌ سالك پس از بيدارى و توبه، قصد مى‌كند به سوى عالم قدس و پاكيها حركت كند. بى‌گمان با آلودگيها و ناپاكيهاى باطنى نمى‌توان به درگاه قدس و طهارت بار يافت. از اين رو سالك در كنار توبه و بازگشت از گناهان بايد از صفات زشت نيز توبه كند و باطن خود را از اين پليديها پاك سازد و به صفات نيكو آراسته گرداند.
عالمان اخلاق، زدودن صفات ناپسند را «تخليه» و آراستن جان به صفات نيك را «تحليه» مى‌نامند و در اين باره سخن‌ها گفته و كتابها نگاشته‌اند. با اين همه، عارفان با نگاه گسترده و عميق‌ترى به آن نگريسته‌اند. «١» آنان رهايى از اخلاق ناپسند و آراستن به اخلاق نيك را يگانه راه حركت در مسير قرب و شهود جمال الهى مى‌دانند.
در اين درس پس از بيان جايگاه طهارت در رسيدن به كمال انسانى از نگاه قرآن و بيان مراتب طهارت در كلمات عارفان؛ به طهارت از اخلاق ناپسند در آغاز سلوك اشاره، و با بيان يكى از اين اخلاقها و نكاتى همگانى در اين باره، درس را پايان مى‌بريم.
طهارت و آثار آن از نگاه قرآن‌ طهارت و پاكسازى ظاهر و باطن انسان از ناپاكيها و آنچه او را از شهود و لقاى خداى متعال باز مى‌دارد، ركن اساسى سلوك عبودى است. در حقيقت آنچه سالك را از خداى متعال در مراتب گوناگون دور مى‌سازد از پليديهاست و پاكسازى و تجريد جسم و جان از آنها راه‌