مفاهيم بلند اين زيارت آشكار مى‌سازد كه هر چه ارتباط انسانها با دارندگان ولايت مطلقه الهى بهتر باشد و در جلب نظر آنان تلاش كنند از بركات وجودى آنان و افاضات الهى بيشتر بهره‌مند مى‌گردند. بيدارى از خواب غفلت در مراتب گوناگون در توجّه خاص آنان و نگاه كارساز آنان نهفته است. چه بسيارند آنان كه در گذشته و كنون با لطف و عنايت كارساز آنان به خود آمده و راه سلوك را در پيش گرفته‌اند.
زهيربن قين از شهداى والامقام كربلاست، وى در آغاز از مصاحبت و همراهى امام حسين (ع) پروا داشت و در حركت امام (ع) از مكه به سوى كربلا همراه قافله‌اى ديگر به موازات قافله امام حركت مى‌كرد. در يكى از منازل امام (ع) او را فرا مى‌خواند و پس از آن زهير چند لحظه در خيمه با امام تنها بود. همين چند لحظه آتشى در جان او به‌پا كرد، خاندانش را رها ساخت و به امام پيوست و از شهداى كربلا گرديد. «١» جز امامان معصوم (ع) نفوس پاك ارباب باطن و اولياى خدا، حاملان نور بيدارى هستند.
همنشينى با آنان و انديشه در سخنانشان، جانهاى خفته را بيدار مى‌سازد و حيات مى‌بخشد.
فروغى بسطامى درباره يارى طلبيدن از باطن خوبان چنين مى‌گويد:
همت طلب از باطن پيران سحرخيز زيرا كه يكى را ز دو عالم طلبيدند «٢» ٣. انديشه در مرگ و ياد آن‌ ياد مرگ و انديشه در آن و در جهانى كه پيش روى انسانهاست، پرده‌هاى غفلت را كنار مى‌زند. فراموش كردن مرگ از بزرگ‌ترين موانع بيدارى و عزم و حركت به سوى خداست.
امام خمينى (ره) در اين باره گويد:
بايد دانست كه از موانع بزرگ اين تيقّظ و بيدارى- كه اسباب نسيان مقصد و نسيان لزوم سير شود و اراده و عزم را در انسان مى‌ميراند- آن است كه انسان گمان كند وقت براى سير وسيع است. اگر امروز حركت به طرف مقصد نكند فردا مى‌كند، و اگر در اين ماه سفر نكند، ماه ديگر سفر مى‌كند و اين حال- طول امل و درازى رجا و ظن بقا و اميد حيات و رجا سعه وقت- انسان را