عرفان اسلامى - حسینی - الصفحة ١٣١
ديگر فرصتها را از دست مىدهند و به مكر و حيله شيطان و نفس دچار مىشوند. مولوى درباره مكر نفس و امروز و فردا كردن مىگويد:
من زمكر نفس ديدم چيزها كاو بَرَد از سحر خود تمييزها وعدهها بِدْهَد تو را تازه به دست كاو هزاران بار آنها را شكست عمر اگر صد سال خود مهلت دهد اوت هر روزى بهانه نو نهد «١» سالك پس از بيدارى به ارزش وقت پى مىبرد و درمىيابد كه اين مهلت محدود را در حيات دنيا براى نجات و كسب سعادت ابدى به او دادهاند. اين مهلت را به او دادهاند تا نقصها و عيبها را از خود دور نمايد و با كنار زدن حجابها منزلت نخستين خود را بيابد و به ديدار جمال حق نايل آيد. او از اين پس بر اوقات خويش بخل مىورزد و از بر باد دادن آن مىگريزد. تلاش مىكند فرصتهايى را كه از دست داده است جبران كند و از هر فرصتى براى رسيدن به هدف بهره گيرد و از خداى متعال با تمام وجود مىخواهد كه همه اوقات روزها و شبها و ساعات او را در ياد و طلب خود قرار دهد. اميرالمؤمنين (ع) در بخش پايانى دعاى كميل خداى متعال را به اسماء و صفاتش قسم مىدهد كه همه اوقات و لحظات او را در خدمت خود قرار دهد:
انْ تَجعَلَ اوْقاتى مِنَ اللَّيْلِ وَالنَّهارِ بِذِكْرِكَ مَعْمُورَةً وَ بِخَدْمَتِكَ مَوْصُولَةً.
خدايا از تو مىخواهم ... كه همه اوقات شب و روزم را با ياد خودت آباد گردانى و پيوسته در خدمت خود گردانى.
عوامل پذيرش نور يقظه يقظه نورى است كه از سوى خداى متعال و با لطف و عنايت او بر قلب مىتابد و انسان را به خود مىآورد و آگاهى مىبخشد. يقظه و جذب ربوبى متوجه همه انسانهاست، ولى تنها قلبها و جانهاى آماده از اين نور بهره مىگيرند. عواملى وجود دارند كه قلب را براى پذيرش نور يقظه آماده مىسازند. براى دريافت و پذيرش نور بيدارى مىتوان از اين عوامل كمك گرفت.
حضرت مولى العارفين علىبن ابىطالب (ع) در اين باره چنين مىگويد: