کشف الیقین ت آژیر - علامه حلی - الصفحة ٣٧١ - مبحث بيست و يكم پيرامون اخبار مربوط به آيات نازل شده در حق على(ع) به نقل از جمهور

در باره آيه كريمه: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُحَرِّمُوا طَيِّباتِ ما أَحَلَّ اللَّهُ لَكُمْ‌[١]- گفته شده است: على (ع) به گروهى از صحابه، آهنگ آن كردند شهوت را به طور كلّى كنار نهند كه اين آيه نازل شد[٢].- قتاده مى‌گويد: على (ع) همراه با گروهى از صحابه از جمله عثمان بن مظعون تصميم گرفتند از دنيا كناره گيرند و زن‌ها را ترك گويند و رهبانيت در پيش گيرند كه اين آيه فرود آمد[٣].- ابن عبّاس مى‌گويد: آيه در حق على (ع) و اصحابش نازل شده است‌[٤].- امام صادق (ع) روايت مى‌كند اين آيه: وَ اجْعَلْ لِي لِسانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ‌[٥]- در حقّ على (ع) نازل شده است. ولايت حضرت (ع) بر ابراهيم (ع) عرضه شد و او عرض كرد:

بارخدايا! آن را در نسل من قرار ده و خداوند چنين كرد[٦][٧].

[١] مائده/ ٧٨؛ اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد رزق و روزى‌هاى حلال خدا را حرام نكنيد.

[٢] همان.

[٣] همان.

[٤] همان.

[٥] شعراء/ ٨٤؛ و ذكر جميل مرا بر زبان آيندگان جارى ساز.

[٦] همان مأخذ ١/ ٣٢٠.

[٧] شيخ مظفّر در دلائل الصّدق ٢/ ٢٦٧- ٢٦٦ در بيان اين آيه مى‌گويد:

« دلالت اين آيه بر امامت امير المؤمنين( ع) از دوروست:

اوّل: اين كه آيه صراحت دارد در عرضه ولايت حضرت( ع) بر ابراهيم( ع)، و اين نيست مگر از براى آن كه ولايت او از قديم و حديث، مطلوب مقام كبريايى بوده است و اين بزرگ‌ترين دليل است بر فضل و امامت حضرت( ع). اين مفهوم را آيه ٤٥ سوره زخرف تقويت مى‌كند كه: وَ سْئَلْ مَنْ أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رُسُلِنا، يعنى پيامبران( ع) بر پايه شهادتين و ولايت على( ع) برانگيخته شده‌اند، و نيز آيه ١٧١ سوره اعراف آن را تأكيد مى‌كند كه: وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ‌.

دوم: دعاى ابراهيم( ع) كه آن را در نسل او قرار دهد آشكارترين سخن است در فضيلت، عمق ايمان و عظمت او نزد خداوند سبحان تا جايى كه افتخار و شرف ابراهيم( ع) به شمار مى‌آيد، و كسى كه چنين باشد ناگزير بايد سرور و امام امّت محمّد٦ باشد.».