در همين كتاب‌[٢]- به نقل از ابن عبّاس آمده است كه: پيامبر ٦ فرمود: اگر همه مردم در محبّت نسبت به على بن ابى طالب همداستان مى‌شدند ديگر خداوند آتش را نمى‌آفريد[٣].

در همين كتاب آمده است كه پيامبر اكرم ٦ فرمود: اى على! اگر بنده‌اى خداى را چنان عبادت كند كه نوح در ميان قومش و چونان كوه احد زرى از آن او باشد كه در راه خدا انفاق كند و عمرش آن قدر بپايد كه پاى پياده هزار حج بگزارد و در پى آن، مظلوم، ميان صفا و مروه به قتل رسد ولى دوستى تو را در دل نداشته باشد شميم بهشت را استشمام نكند و بدان در نيايد[٤].

[١] همان.

[٢] همان/ ٢٨.

[٣] اربلى در كشف الغمّه ١/ ١٠٠ در تبيين اين خبر مى‌گويد:

« چگونگى تبيين آن چنين است كه محبّت به على( ع) فرع بر محبّت به پيامبر٦ و تصديق اوست در هر آن چه به ارمغان آورده است، و محبّت به پيامبر٦ و تصديق او فرعى است از شناخت خداوند متعال و وحدانيت او و عمل كردن به بايدها و دورى گزيدن از نبايدهاى او و روى آوردن به كتاب و سنّت پيامبر اوست و روشن است كه اگر همه مردم بر اين سرشت آفريده مى‌شدند ديگر آتشى آفريده نمى‌شد، و چگونه على را دوست خواهد داشت كسى كه ناهمسو باشد با على در علم و حلم و زهد و ورع و نماز و روزه و شتافتن او به طاعت از خدا و پيشگام شدن در اين راه و روى آوردن او به كتاب خدا در حلال شمردن حلال و حرام دانستن حرام و تلاشش در راه خدا در حالى كه نيزه و شمشير براى او مى‌زند و به جامه‌اى زبر و خوراكى سفت بسنده مى‌كند و در محراب به عبادت مى‌ايستد و شب را با اعمال صالح سر مى‌كند. اين ويژگى‌ها را بنده‌اى جز او نمى‌تواند داشته باشد ولى او خود مى‌فرمايد: مرا با پاكدامنى و كوشش يارى رسانيد. او شيعه خويش را چنين توصيف مى‌كند: شكمشان از گرسنگى فرو رفته است، چشمان‌شان از گريه تار مى‌بيند».

[٤] علّامه بياضى در صراط المستقيم ٢/ ٤٩ زير همين خبر مى‌گويد:

« مى‌گويم: زيرا او مؤمن نيست و ايمان بنا به نص قرآن، شرط وجوب پاداش است: وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ‌[ طه ١١٢].