تنها دارايى امير المؤمنين (ع) چهار درهم بود و بس. پس درهمى را در شب و درهمى را در روز و درهمى را پنهان و درهمى را آشكارا صدقه داد و در پس آن اين آيه نازل شد:

الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ‌[١][٢] از تفسير ثعلبى و ديگر مفسّران است كه:[٣]- حسن و حسين (ع) بيمار شدند و جدّشان پيامبر خدا ٦ به عيادت آن دو رفت [در حالى كه ابو بكر و عمر با ايشان ٦ بودند] و

[١] بقره/ ٢٧٤؛ آنان كه اموالشان را در شب و روز و در آشكار و نهان انفاق مى‌كنند اجرشان نزد خدايشان است و هراسى بر آنان نيست و غمگين نگردند.

[٢] علّامه مجلسى در بحار الانوار ٣٦/ ٦٣ مى‌گويد:

« اين آيه دلالت دارد بر برترى على( ع) در كرمى كه از والاترين مكارم اخلاقى است و خداوند اين كرم را به بهترين شكل از او پذيرفته و اين آيه را در حقّ او نازل كرده است و او را چنين توصيف كرده كه از كسانى است كه در روز رستخيز در امان خواهند بود و در روز قيامت هيچ هراسى و غمى بدو نرسد و اين خود از ويژگى‌هاى اوليا و برگزيدگان است و به سبب همين و ديگر ويژگى‌هاست كه على( ع) استحقاق برترى بر ساير صحابه را مى‌يابد و قبيح است ديگران را به او پيشى داد، زيرا آن‌ها از چنين فضايلى به دور هستند و اگر فرض شود برخى از اين فضايل را در بر داشته باشند، ترديدى نيست كه تمامى اين فضايل در حضرتش( ع) گرد آمده است».

شيخ مظفّر در دلائل الصدق ٢/ ١٩٩- ٢٠٠ مى‌گويد:

« وجه دلالت بر مطلوب آن است كه خداوند سبحان اين صدقه خاص را ذكر كرده و بشارت الهى براى اين صدقه با وجود اندكى مقدار آن و فراوانى صدقه دهندگان به همان اندازه يا چندين برابر آن قوى‌ترين دليل است بر برترى على بر ديگران در معرفت و اخلاص و لذا پرهيزگارترين مردم است و نيز برترين و شايسته‌ترين آن‌ها به امامت.

نيز بنگريد به: كشف المراد/ ٤١١ و خصائص/ ١٩٦- ١٩٧.

[٣] تفسير ثعلبى، نسخه خطى، ص ٢٢٠.