در باره آيه: وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى‌ بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُهاجِرِينَ‌،[١]- گفته شده كه در حقّ على (ع) نازل گشته است، زيرا او مؤمن و مهاجر و خويشاوند بود.»[٢][٣]

[١] احزاب/ ٦؛ و در كتاب خدا خويشان نسبى از مؤمنان و مهاجران به يك ديگر سزاوارترند.

[٢] همان.

[٣] فاضل سيورى در اللوامع الالهية/ ٢٨٠- ٢٧٩ مى‌گويد:

« چگونگى دلالت آن چنين است: اولويت خويشان يا در تصرّف در هر آن چيزى است كه از آن ميّت بوده است يا در بخشى از آن، اگر اوّلى باشد لازم خواهد آمد انتقال ولايت پيامبر٦ به خويشان بر پايه عموميت و اگر دومى باشد اين بخش يا همان ولايت است يا جز آن، كه اين‌[ جز آن‌] باطل است، زيرا لفظ و قرينه بر آن دلالت ندارد، پس بنا به دلالت قرينه، مقصود، همان ولايت خواهد بود، چه، خداوند مى‌فرمايد: النَّبِيُّ أَوْلى‌ بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ‌، و روشن است مقصود از اولويت پيامبر، همان ولايت است، و اگر يك لفظ دو مفهوم داشته باشد كه تنها يكى از آن دو قرينه داشته باشد همان مفهومى تعيّن مى‌يابد كه قرينه دارد، مگر آن كه مفهوم ديگرى دليلى قوى‌تر در بر داشته باشد كه چنين نيست.» قاضى نور اللَّه همان گونه كه در بحار الانوار ٣٦/ ١٨٩ آمده است مى‌گويد:

« اين آيه تصريح دارد بر امامت على( ع)، چه، دلالت دارد بر اين كه از ميان خويشان، كسى نسبت به پيامبر، اولويت دارد كه امور سه‌گانه را گرد آورده باشد، و همه مسلمانان همداستانند در انحصار امامت پس از پيامبر در على و عبّاس و ابو بكر. عبّاس اگر چه مؤمن بود و خويش ولى مهاجر نبود و از جمله طلقا به شمار مى‌آمد و ابو بكر بر فرض صحّت ايمان و هجرت از خويشان پيامبر نبود، پس تنها على( ع) گردآورنده امور سه‌گانه است و پس از پيامبر٦ براى امامت و خلافت، شايسته‌تر خواهد بود.» شيخ مظفّر در دلائل الصّدق ٢/ ٢٨٩ مى‌گويد:

« مسأله مهم، اولويت امير المؤمنين است نسبت به ابو بكر در ميراث پيامبر٦ كه برآمده از خويشاوند نبودن ابو بكر است، چنان كه بر همين مفهوم دلالت دارد باز پس گرفتن سوره برائت از ابو بكر، كه بر اين اساس خلافت او باطل خواهد بود و حقّ با على( ع).».