امام باقر (ع)[٣]- در باره آيه: وَ شَاقُّوا الرَّسُولَ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدى‌[٤]- مى‌فرمايد: اين آيه در «امر على (ع) نازل شده است‌[٥].

هم ايشان (ع) مى‌فرمايد:[٦]- پيامبر اكرم ٦ در باره آيه: وَ يُؤْتِ كُلَّ ذِي فَضْلٍ فَضْلَهُ‌،[٧]-[٨] فرموده است: مقصود من هستم و على بن ابى طالب [و خاندان من‌] كه پيروى‌ام‌

[١] فاطر/ ٣٢؛ سپس كتاب را به بندگانى از خود به ارث نهاديم كه برگزيديمشان.

[٢] شيخ مظفّر در دلائل الصدق ٢/ ٣٥٣ مى‌گويد:

« در اين هنگام آيه دلالت بر امامت حضرت( ع) دارد، چرا كه حاكى از عصمتى است كه شرط امامت است و بنا به اجماع، در ميان صحابه، معصومى جز حضرت( ع) نيست و از سويى به ارث بردن كتاب با گزينش در شأن جانشينان انبياست و بر همين اساس، على( ع) خليفه و امام خواهد بود.».

[٣] همان.

[٤] محمّد/ ٣٢؛ و با آن كه راه هدايت بر ايشان آشكار شده بود با پيامبر٦ مخالفت ورزيدند.

[٥] شيخ مظفّر در دلائل الصّدق ٢/ ٢٥٩ مى‌گويد:

« از« امر» على( ع) جز خلافت او فهميده نمى‌شود و آن آشكارترين امرى است كه در زمان پيامبر٦ و پس از او دشوارى‌ها بر سر آن رخ نمود. يك بار گمراهى به او نسبت دادند و بار ديگر هذيان گويى و بار سوم اين سخن حارث بن نعمان فهرى را كه: خدايا! اگر آن چه محمّد مى‌گويد حق است بر ما از آسمان، سنگ بباران. و چهارم آن بيعت سقيفه و پنجم وادار كردن او به بيعت و دشوارى‌ها ديگر در زمان حيات و مرگ پيامبر٦ كه در« امر» على( ع) پيش آمد.».

[٦] محمّد/ ٣٢؛ و با آن كه راه هدايت برايشان آشكار شده بود با پيامبر٦ مخالفت ورزيدند.

[٧] هود/ ٣؛ و هر شايسته انعامى را نعمت دهد.

[٨] شيخ مظفّر در دلائل الصّدق ٢/ ٢٦١- ٢٦٠ مى‌گويد:

« مقصود از اين آيه شريفه يا آن است كه خداوند اين نعمت را بر مردم ارزانى داشته كه فضل و شناخت بديشان ارمغان كرده است و برخى را بر برخى برترى داده است، يا مقصود چنين است كه به هر با فضلى پاداش فضلش داده مى‌شود؛ يعنى پاداش او بر حسب كم و زيادى تلاش و داشتن اخلاص، كه در اين هنگام مفهوم نازل شدن آن در حق على( ع)، اعلان اين حقيقت است كه او ذاتا يا جزءا فاضل است و فاضل در هر يك از اين دو به امامت شايسته‌تر خواهد بود. در صورتى كه فاضل ذاتى باشد نيازى به توضيح نيست و مسأله از روشنى كامل برخوردار است و در صورت دوم از اين رو خواهد بود كه افزايش پاداش فرع فراوانى تلاش و داشتن اخلاصى است كه هر دو از فضل ذاتى بر مى‌خيزند- و اين چنان است كه بدان اشارت رفت-.».