نخستين كسى كه از ديباى بهشتى پوشيده مى‌شود ابراهيم است به سبب دوستى‌اش با خداوند عزّ و جلّ، و پس از او محمّد ٦، زيرا كه برگزيده خداست و سپس على كه در ميان اين دو به شادى به بهشت برده مى‌شود. ابن عبّاس سپس اين آيه را خواند و گفت:

مقصود على (ع) و ياران‌[١]- اوست‌[٢].

اين آيه شريفه: وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‌ حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً»[٣]- در حق على، فاطمه، حسن و حسين- :- نازل شده است‌[٤].- اين آيه: مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ‌[٥]- در حق على (ع) نازل شده است‌[٦][٧].

[١] همان.

[٢] علّامه مجلسى در بحار الانوار ٣٥/ ٣٥٠ پس از آوردن اين خبر مى‌گويد:

« اين خبر، حاكى از نيروى ايمان و والايى مقام او در رستخيز است و اين كه مؤمن نيست مگر كسى كه از حضرت( ع) پيروى كند و در شمار ياران او باشد، و اين فضيلتى است كه اگر در كنار فضايل ديگر نهاده شود مانع مى‌گردد ديگرى بر او پيشى داشته شود گرچه در نگاه شخص منصف به تنهايى نيز كافى است.» شيخ مظفّر در دلائل الصّدق ٢/ ٢٠٨ مى‌گويد:

« منظور از« الّذين آمنوا» در اين آيه، على( ع) و ياران اوست و مراد از ياران او، پيروان اوست و لذا نام شريف او در كنار آن‌ها آمده است، و خلفاى سه‌گانه در اين جمع، جاى نمى‌گيرند، زيرا چنان كه قوم مى‌پندارند آن‌ها پيشوايان على( ع) بوده‌اند و لذا آيه آن‌ها را در برنمى‌گيرد، پس فضل و امامت على( ع) تعيّن مى‌يابد و اين در حالى است كه مفهوم كمترينه روايت دليل آن است كه على( ع) جلودار و رئيس مؤمنان است.».

[٣] انسان/ ٨؛ و با دوستى او، مسكين و يتيم و اسير را اطعام مى‌كنند.

[٤] همان.

[٥] احزاب/ ٢٣؛ مردان مؤمنى كه بر پيمان خود با خدا راستى ورزيدند.

[٦] همان.

[٧] شيخ مظفّر در دلائل الصّدق ٢/ ٢٥٠ مى‌گويد:

« اين دليل امامت اوست، زيرا مقتضاى مفهوم توصيف مردان به« صدقوا» اين است كه ديگران با خدا پيمان نبسته‌اند يا به پيمان خود وفا نكرده‌اند. پس ايشان مؤمنان خاص و برگزيدگان ايشانند. چه، تنها آن‌ها به اين فضيلت نسبت داده شده‌اند كه حكايت دارد از فزونى معرفت آن‌ها و ذوب شدن در ذات الهى، و ترديدى نيست كه على( ع) در ميان خواص، خاص است، و در اين صورت به سبب افضليتش، شايسته‌ترين مردم به امامت است، به ويژه آن كه صداقت در پيمان، پس از پيامبر٦ به او اختصاص دارد و بر اين اساس ديگر كسى جز او صلاحيت امامت نخواهد داشت.».