« اينك كه بر اساس نقل مخالف و موافق ثابت شده كه اين آيه در حقّ على( ع) نازل شده است، مى‌توان آن را گواه فضيلتى سترگ براى على( ع) دانست و مى‌توان آن را به دلايل گوناگون در امامت على( ع) مورد استشهاد قرار داد:

اوّل: نزول اين آيه پس از دعايى كه پيامبر٦ به على( ع) آموزش داد دلالت بر آن دارد كه سخن از مودّت خاصّى در ميان است نه چونان مودّت ديگر صالحان و اين فضيلتى است كه على( ع) بدان اختصاص دارد و مانند آن براى ديگرى ممكن نيست، پس او امام صالحان خواهد بود، زيرا قبيح است مفضول، برترى داده شود. نيز ظاهر بيش‌تر اخبار در اين باب، دلالت بر آن دارد كه محبّت على( ع) از لوازم و اركان و شالوده‌هاى ايمان است.

دوم: اين كه« صالحات» جمع و مفيد عموم است، پس دليل عصمت على( ع) خواهد بود كه خود از لوازم امامت به شمار مى‌آيد.

سوم: دشمن داشتن تبهكاران به سبب تبهكارى‌شان واجب است، پس دوستى على( ع) نيز در دل همه مؤمنان خواهد بود و خبر دادن خداوند از اين امر بر بنياد تشريف، استوار است كه دلالت بر عصمت و امامت او دارد و اگر هم دليل تلقّى نشود براى تأييد دلايل ديگر شايستگى خواهد داشت.» شيخ مظفّر در دلائل الصدق ٢/ ١٤٤ مى‌گويد:

« پوشيده نيست كه اين عنايت الهى و مژده خدايى كه استحقاق يادآورى در قرآن كريم را داشته، برخاسته از شايستگى كسى است كه اين عنايت به او ارمغان شده و مزيت او به نزديكى خدا و برترى او بر همه مؤمنان در فضيلت و اطاعت اوست كه اختصاص به امير المؤمنين( ع) دارد و لذا در ميان صحابه، اين آيه تنها در حق على( ع) نازل شد. پس او بر پايه بزرگداشت خداوند سبحان برترين فرد در ميان امّت و امام آن‌هاست، زيرا تعبير الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ‌ در باره حضرت( ع)، كنايه از آن است كه او به منزله همه آن‌هاست در داشتن ايمان و كردار صالح، و اين از آن روست كه امام آن‌هاست و سبب ايمان و عمل صالح آن‌ها و لذا پيامبر٦ در روز خندق در حق او فرمود:( تمامى ايمان، رخ نمود)، و نيز فرمود:( ضربت على( ع)، همسنگ عبادت انس و جن است)، نيز آن گونه كه در الصواعق المحرقه آمده اين عنايت براى فرزندان پاك امير المؤمنين نيز ثابت است كه به اين ترتيب امامت آن‌ها نيز ثابت مى‌گردد.

از آن جا كه ايجاب دوستى به طور كلى مستلزم وجوب طاعت است مطلقا كه آن نيز مستلزم امامت و عصمتى مى‌باشد كه شرط امامت است، پس بنا به اجماع و ضرورت اين شرط از ديگران سلب مى‌شود و امامت حضرت( ع) تعيّن مى‌يابد.» بنگريد به: حق اليقين ١/ ٢٧١.