«اين سخن پيامبر كه: «آيا نمى‌خواهى براى من همچون هارون باشى نسبت به موسى» همه امتيازات پيامبر ٦ را اعم از رتبه، عمل، مقام، اقدام، حكومت، امارت و سيادت را جز نبوّت كه استثنا شده است براى امير المؤمنين (ع) اثبات مى‌كند، چنان كه هارون براى موسى چنين بود. اين سخن به مفهوم خلافت و جانشينى پيامبر ٦ است و چنان است كه پيامبر ٦، على را در جايگاه خود نشانده است آن هم نه فقط براى كارگزارى- چنان كه برخى پنداشته‌اند- چه، پيامبر پيش از اين نيز مردمى را به كارگزارى شهرها و ديگرانى را به كارگزارى مدينه برگماشته بود و مردانى را در جنگ‌ها فرماندهى داده بود كه براى هيچ يك چنين سخنى را بر زبان نياورده بود و اين فضيلتى است كه تنها از آن امير المؤمنين است و بس».

در همين مأخذ/ ٢٠١ اين سخن امام ابو البسطام شعبة بن حجاج آمده است كه مى‌گويد: «هارون، برترين فرد در ميان امّت موسى (ع) بود و اين اقتضاى آن را دارد كه على (ع) برترين فرد امّت محمّد ٦ باشد تا بدين ترتيب از اين نصّ صحيح و صريح موسى به برادرش هارون: «اخْلُفْنِي فِي قَوْمِي وَ أَصْلِحْ‌» پاسدارى شده باشد.

سيّد شرف الدّين در مراجعات/ ٢٠٨ مى‌گويد:

«نبايد بر ما پوشيده بماند كه اين حديث، سخن مجملى است از سوى پيامبر ٦ كه از چيزى جان نمى‌گيرد مگر از بلاغ قرآنى و توصيه خداوندى در بيان منزلت ولىّ عهد پيامبر ٦ و قائم مقام او پس از رحلتش و نمى‌تواند تنها به جنگ تبوك اختصاص داشته باشد».

سليم بن قيس هلالى در كتاب خود/ ٤٥ در اخبار مربوط به جريان پس از رحلت پيامبر اكرم ٦ مى‌گويد: «على (ع) پيش از آن كه بيعت شود در حالى كه ريسمانى در گردن داشت ندا در داد كه: اى مادر زاده! اين جماعت مرا به ضعف كشاندند و نزديك بود مرا بكشند». چنان كه در صفحه ٢٠- ٢١ اين كتاب روايت شده است كه پيامبر ٦ به على فرمود: اى على! تو از همداستانى قريش عليه خود و ستمشان نسبت به تو، دشوارى‌ها خواهى ديد، پس اگر يارانى در ميان آن‌ها يافتى با دشمنان بستيز و با همراهان خود مخالفانت را سركوب كن، و اگر يارى نيافتى شكيبايى ورز و دست نگه دار و با دست خود، خويش را به نابودى ميفكن. تو نسبت به من همچون هارونى براى موسى و هارون براى تو الگويى است نيكو، چه، او به برادرش موسى گفت: «جماعت مرا به ضعف كشاندند و نزديك بود مرا بكشند».

نيز بنگريد به صفحه ٩٢ همين مأخذ و سخن هارون در سوره اعراف، آيه ١٥٠.