حضرت ٦ به او فرمود: به پيشگاه خدا دعا كن تا خورشيد را براى تو برگرداند و تو آن را در وقتش- به همان شكل كه از دست داده‌اى- ايستاده برگزار كنى و خداوند به سبب فرمانبرى تو از خدا و رسول، دعايت را اجابت مى‌كند.

امير المؤمنين (ع) از خداوند عزّ و جلّ خواست كه خورشيد را باز گرداند، و خورشيد براى او بازگردانده شد و در محل خود در آسمان به هنگام نماز عصر قرار گرفت و امير المؤمنين (ع) نماز عصر را در هنگامش گزارد و سپس خورشيد غروب كرد.

بار دوم پس از پيامبر ٦ بود. هنگامى كه حضرت (ع) مى‌خواست در بابل از فرات بگذرد. بسيارى از صحابه به گذراندن چهارپايان و بارهاى خود اشتغال داشتند.

حضرت (ع) با گروهى از اطرافيان خود نماز عصر بگزارد، ولى مردم از امور مربوط به عبور و مرور فارغ نشدند تا آن كه خورشيد غروب كرد و نماز بسيارى از آن‌ها از دست رفت و مردم فضل نماز جماعت با حضرت (ع) را از دست دادند و لذا در اين باره با حضرت (ع) سخن گفتند. چون حضرت (ع) سخن ايشان را در اين باره شنيد از خداوند خواست خورشيد را براى او باز گرداند تا همه اصحابش بتوانند به جماعت نماز عصر را در هنگامش برگزار كنند و خداوند دعاى حضرت را اجابت كرد، [و در اين حال خورشيد در افقى قرار گرفت چنان كه به هنگام عصر قرار مى‌گيرد و همين كه جماعت سلام نماز را دادند خورشيد ناپديد شد و صداى فرو ريزش بلندى از آن شنيده شد]. اين صدا خود، مردم را هراساند و آن‌ها تسبيح، تقديس و تهليل و استغفار خود را فزونى دادند[١][٢].

[١] ارشاد مفيد/ ١٨٢+ المناقب+ خوارزمى/ ٢١٧+ مناقب ابن مغازلى/ ٩٦- ٩٩+ تذكرة الخواص/ ٥٣.

[٢] سبط بن جوزى در تذكرة الخواص/ ٥٤- ٥٥ مى‌گويد:

« اين معجزه پيامبر اكرم٦ و كرامت على( ع) است و اين امر اجماعا تنها از آن يوشع بوده است و جز اين نيست كه چنين امرى يا معجزه‌اى است براى موسى يا كرامتى براى يوشع. اگر براى موسى است كه پيامبر ما افضل از اوست و اگر براى يوشع است كه على هم افضل از او مى‌باشد. پيامبر اكرم٦ فرموده است: علماى امّت من همچون پيامبران بنى اسرائيل هستند، و اين سخن در حق علماى معمولى است چه رسد به على( ع)».

در الغدير ٣/ ١٣٠ همين سخن از او نقل شده است.

شيخ مظفّر در دلائل الصّدق ٢/ ٤٦٤ مى‌گويد:

« امّا دلالت اين سخن بر امامت امير المؤمنين( ع) آشكارتر از خورشيد است، زيرا از بزرگ‌ترين دلايل است در اهتمام به امور حضرت و فضل او بر همه اصحاب تا جايى كه هيچ يك از آن‌ها خواب رسيدن به چنين مقامى را هم نمى‌بيند».

بنگريد به: الغدير ٣/ ١٢٦- ١٤١.