عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٦٦ - لباس تقوى

خدايا! اين چه بيتوته است كه در دارالخلوت انس، محمد را با تو بوده و اين چه طعام و شراب است كه با دست خود اين موجود شريف را چشاندى و از همه عوالم وارهاندى؟!

آن سرور را رسد كه فرمايد:

لى مع الله وقت لايسعه ملك مقرب ولا نبى مرسل‌[١].

براى من با خداوند وقت و حالتى است كه در توان هيچ فرشته مقربى و هيچ پيامبر مرسلى نمى‌باشد.

آيا اين وقت از اوقات عالم دنيا و آخرت است؟ يا وقت خلوت‌گاه قاب قوسين و طرح الكونين است؟

موسى كليم چهل روز، صوم موسوى گرفت و به ميقات حق نايل شد و خدا فرمود:

[فتم ميقات ربه أربعين ليلة][٢].

پس ميعادگاه پروردگارش به چهل شب پايان گرفت.

با اين وصف به ميقات محمدى نرسد و با دقت احمدى تناسب پيدا نكند، به موسى در ميعادگاه خطاب رسيد:

[فاخلع نعليك‌][٣].

پس كفش خود را از پايت بيفكن.

و آن را به محبت اهل، تفسير كردند و به رسول ختمى، امر به حب على شد،

[١] -بحار الأنوار: ٧٩/ ٢٤٣، باب ٢، حديث ١.

[٢] -اعراف( ٧): ١٤٢.

[٣] -طه( ٢٠): ١٢.