عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٦٠ - معناى«الرحمن»

الله: ذات پاك مستجمع جميع صفات كمال است و آدمى با روى آوردن به او به نهايت بزرگوارى و كرامت و شرف و فضيلت و حقيقت و عزت رسد و به رفع نيازمندى‌ها و عيوب و نقائصش موفق گردد و اگر با اين وسيله نتواند علاج خود كند، بايد بداند كه اتصال به مفهوم و حقيقت اين نام پيدا نكرده بلكه لفظى عربى را تكرار كرده است.

ارتباط اگر حقيقى باشد، رفع عيوب و خلأها گردد و آثار فيض و عنايت و صفات الهى در انسان نمودار شود، هم‌چون تشنه كه با خوردن آب تشنگى‌اش برطرف شود و گرسنه با خوردن نان گرسنگى‌اش.

آن‌كه ناقص است، در صورت اتصال واقعى به حضرت حق، نواقص فكرى و روحى و عملى و اخلاقى‌اش برطرف شده و با فناى در صفات و اسما كامل مى‌شود.

معناى «الرحمن»

الرحمن: به تمام موجوداتى كه آفريده، به مقتضاى استعداد و لياقت هر يك عنايت و لطف دارد.

در مقصد اقصى آورده كه:

حظ بنده از اسم رحمان آن است كه بر غفلت زدگان به وادى جرم و عصيان‌

[١] -مواعظ، سعدى شيرازى.

[٢] -سعدى.