عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٥٤ - سفر مادى و سفر معنوى

و برهان بين انسان و خداست.

نماز، باعث نجات از عذاب و جواز عبور از صراط و كليد بهشت و مهريه حورالعين و بهاى بهشت است.

با نماز، آدمى به درجات بلند ملكوتى مى‌رسد، چرا كه نماز عين تسبيح و تهليل و تحميد و تمجيد و تكبير و تقديس و گفتار حق و دعوت الهيه است‌[١].

حيف نيست انسان در چنين دنياى با عظمتى با اين همه سود و منفعت قرار بگيرد و از آن و مستمعش- كه خداى مهربان و پروردگار عزيز است- غافل باشد.

حيف نيست بدن آدمى كه ظاهرى بى‌ارزش است، در نماز شركت داشته باشد ولى قلبش كه حقيقت وجود اوست از اين دنياى پرفيض الهى و از اين سراى پرشور ملكوتى و از اين ميدان عشق و عرفان بيرون باشد!

سفر مادى و سفر معنوى‌

انسان، داراى دو نوع سفر و دو شكل حركت است: سفر مادى و سفر معنوى، در سفر مادى منافع زيادى نصيب انسان مى‌شود كه با آن منافع كسب راحت و تحصيل امنيت در زندگى مى‌كند.

امام على ٧ مى‌فرمايد:

براى سفر پنج خاصيت و منفعت است:

١- رفع غم و غصه.

٢- كسب معيشت و نجات از فقر.

٣- تحصيل علم و دانش.

[١] -اسرار الصلاة، شيخ عبدالحسين تهرانى: ٣٠٥.