عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٣ - انسان، موجود برتر

به عقيده بيداران و آگاهان و آنان كه عمر عزيز خويش را صرف قرآن مجيد كرده‌اند، اين آيه كامل‌ترين نسخه از ميان دستورهاى قرآن براى حركت انسان به سوى خير و سعادت و رشد و كمال است.

كسانى كه علما و عملا از قرآن و دستورهاى حضرت حق دورند، بالاجبار به تمام شهوات و غرايز و اميال ميدان داده و صحنه حيات را تبديل به چراگاه شكم و تمتع شهوت كرده‌اند، اينان برعكس تمام حقايق در حركتند و از تمام جوانب وجودشان فساد و شر مى‌بارد!!

اينان عقل و فطرت و وجدان و انصاف را در آتش شهوات سوزانده و از خويشتن، جز مشتى استخوان و گوشت و رگ و پى متحرك باقى نگذاشته‌اند؛ حركت آنان حركتى بى‌ارزش و خوى و خلق آنان از خوى و خلق حيوانات پست‌تر و رذل‌تر است.

ولى مردمى كه علما و عملا با نسخه‌هاى درمان بخش الهى سر و كار دارند، مردمى وزين، آبرومند، با تربيت، با شخصيت و مؤدب هستند.

ايشان در تمام شؤون حيات بر بال ملائكه در حركتند و خواسته‌هاى آنان در تمام جوانب هماهنگ با خواسته‌هاى خداست.

خداوند مهربان در ملكوت هستى و نزد ملائكه به وجود چنين بندگانى مباهات مى‌كند.

اينان مجمع فضايل و منبع بركات و ميدان خيرات و سرچشمه نيكى‌ها و نيكوكارى‌ها هستند.

اينان حلال مشكلات مردم و تأمين‌كننده نياز نيازمندان و چراغ پر فروغ خانه يتيمان و دستگير مستمندان و آبروى صاحبان آبرويند.

اينان از بركت ايمان به خدا و روز جزا و ملائكه و كتب الهى و انبيا و انفاق مال در