عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٣٧ - فراغ خاطر در قرائت قرآن

و دور باش چاوشان ايوان عظمت است تا آن بيگانه [ابى واستكبر][١] به سبب صولت حمله ايشان پيرامون حريم دل آشنايان طوف ننمايد، لشگر هوا و هوس كه حزب شيطانند، جز به خدمت فارسان ميدان استعاذه منهزم نشوند.

يك بار ديگر آن جمله نورانى را كه حضرت صادق ٧ فرموده‌اند دقت كنيد:

قارى قرآن محتاج به سه واقعيت است:

١- قلب خاشع‌

٢- بدن فارغ‌

٣- موضعى دور از تمام جذبه‌ها جز جذبه حق‌

و چون قلب خاشع شود، شيطان با تمام قدرت از انسان فرار مى‌كند.

آرى، وقتى دل و جان و نفس و روان و مغز و قلب، را در پناه حقايق و واقعيت‌ها و حال الهى قرار داديد و در حصن حصين محبوب عالم قرار گرفتيد، از دسترس شيطان بيرون رفته و در نور لطف غرق گشته و از دام هوا و هوس رهايى يافته و جز معشوق نبينيد و جز معشوق نخواهيد و جز معشوق نگوييد.

به قول عطار:

[و إذا تفرغ نفسه من الأسباب تجرد قلبه للقراءة فلا يعترضاه عارض فيحرمه بركة نور القرآن و فوائده‌]

فراغ خاطر در قرائت قرآن‌

فائده فراغ خاطر را در وقت قرائت قرآن حضرت صادق ٧ چنين بيان مى‌فرمايند:

هرگاه دل قارى از اسباب تشويش خاطر فارغ باشد و نفس از ما سوى الله حالت آسودگى همراهش باشد، خاطر او با تمام وجود متوجه تلاوت و حقايق الهى گشته و از عروض آنچه مانع ادراك بركت نور قرآن و محرومى از آن است ايمن شود،

در آن حال مى‌داند كه چه مى‌خواند و چه مى‌گويد و با كه سخن دارد و اگر تلاوتش محض حركت زبان باشد و با ياد دنيا و شغل به دنيا قرآن خواند هر آينه از منافع تلاوت ممنوع و از ادراك نور قرآن محروم خواهد بود.

[١]-« سر پيچيد و تكبر ورزيد» بقره( ٢): ٣٤.