عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٨٥ - (ويژگىهاى قرآن در كلام عين القضات)

همانا ما قرآن را نازل كرديم، و يقينا ما نگهبان آن [از تحريف و زوال‌] هستيم.

قرآن خطاب لم يزل است با دوستان خود و بيگانگان را در آن هيچ نصيبى نيست جز حروفى و كلماتى كه به ظاهر شنوند؛ زيرا كه سمع باطن ندارند:

[إنهم عن السمع لمعزولون‌][١].

بى‌ترديد آنان از شنيدن [وحى الهى و اخبار ملكوتى‌] محروم و بركنارند.

و جاى ديگر گفت:

[و لو علم الله فيهم خيرا لأسمعهم‌][٢].

اگر خدا [نسبت به پذيرفتن هدايت، شايستگى و] خيرى در آنان مى‌ديد، يقينا ايشان را شنوا [ى حقايق و معارف‌] مى‌كرد.

اگر مى‌دانستى كه ايشان را سمع بايد دادن، خود داده شدى اما هرگز به خاطر عناد و كبر و ماديگرى صرف از بيگانگى خلاص نيابند.

دريغا بر راه سالك مقامى باشد كه چون بدان مقام رسد، بداند كه همه قرآن در نقطه باء بسم الله است و يا در كسره باء ميم بسم الله است و همه موجودات در نقطه باء بسم الله بيند، مثالش را گوش دار.

اگر گويى:

[لله ما في السماوات و ما في الأرض‌][٣].

[١] -شعرا( ٢٦): ٢١٢.

[٢] -انفال( ٨): ٢٣.

[٣] -بقره( ٢): ٢٨٤.