فريفته دنيا مشو و خويشتن را درياب و ساخته مرگ باش و اعداد زاد و راحله كن كه سفرى بس دراز در پيش دارى. گفتم: اى اويس! اراده كجا دارى؟ گفت: در طلب من خويش را به زحمت ميفكن و نشان مكان من مجوى. گفتم: معيشت تو چگونه باشد؟ گفت: اف باد بر اين دل‌ها كه شك بر آن‌ها غالب است و پند نپذيرد.

ديگر بار از او تمناى وصيت كردم. گفت: تا توانى در تحصيل معرفت سعى كن و براى يافتن حقيقت كوشش نماى كه لحظه‌اى از پروردگار غافل نباشى كه اگر خداى را به عبادت آسمانيان و زمينيان پرستش كنى تا به او يقين نداشته باشى از تو پذيرفته نخواهد شد. گفتم: چگونه باورش كنم؟ گفت: ايمن باشى بدانچه تو را موجود است و در پرستش او به چيز ديگر مشغول نباشى.

اين بگفت و روانه شد و من از قفاى او همى نگريستم و همى گريستم تا از نظر من غايب گشت و ديگر كسى او را ديدار نكرد تا زمانى كه على ٧ آهنگ جنگ با معاويه ستم‌پيشه كرد، آن وقت در لشكرگاه حاضر شد و به ملازمت مولاى عارفان درآمد. على ٧ به قدوم او شاد خاطر گشت. در ركاب اميرالمؤمنين ٧ به جهاد و پيكار در راه خدا برخاست تا به فيض عظيم شهادت در راه دوست نايل آمد.

اين مرد بزرگ الهى و تربيت شده مكتب رسول اسلام ٦ و فيض گرفته از امير مؤمنان در معرفت و شناسايى حضرت رب العزه به جايى رسيده بود كه بعضى از شب‌ها را به ركوع بسر برد و برخى از شب‌ها را به سجود به پايان رساند. به او گفتند: اين چه زحمت است كه بر خود مى‌دارى؟ گفت: اين راحت من است. اى كاش از ازل تا ابد يك شب بودى و من به يك ركوع يا به يك سجود به پايان مى‌بردمى و اين به اين خاطر مى‌كنم كه شايد مثل آسمانيان خدا را پرستش كرده باشم.

به قول الهى قمشه‌اى آن بلبل گلستان عشق:

به ره دوست عاشقانه رويم‌		توبه از هر چه غير يار كنيم‌
ناله چون بلبلان در اين گلزار		از سر شوق، زار زار كنيم‌
شايد از توتياى خاك درش‌		روشن اين چشم اشكبار كنيم‌
با تو اى پادشاه ملك وجود		شكوه از جور روزگار كنيم‌
دست ما گير گر سر مهرت‌		پاى بر عهدت استوار كنيم‌

خوارى ما ببين و يارى كن‌		تا كى افغان به شام تار كنيم‌
چند در راه لطف و احسانت‌		هر طرف چشم انتظار كنيم‌

آرى، اين مردان خودساخته، فيض تربيت و شريعت معرفت و راه وصل و درد عشق و تصفيه نفس و تزكيه جان، همه و همه را از بركت نماز به دست آوردند.

كسى در اين عالم شهود و در عالم غيب جز خدا وجود ندارد كه بتواند سود نماز را بيابد و منفعت اين كار بزرگ الهى را درك كند.

حضرت امام خمينى رحمه الله درباره سود نماز مى‌فرمايد:

يكى از اسرار و نتائج عبادات و رياضات آن است كه اراده نفس در ملك بدن نافذ گردد و مملكت وجود انسان، يكسره در تحت كبريا نفس منقهر و مضمحل شود و قواى منبثه و جنود منتشره در ملك بدن از عصيان و سركشى و انانيت و خودسرى باز مانند و تسليم ملكوت باطن قلب شوند، بلكه كم كم تمام قوا فانى در ملكوت شوند و امر ملكوت در ملك جارى و نافذ شود و اراده نفس قوت گيرد و زمام مملكت را از دست شيطان و نفس اماره بگيرد و جنود نفس از ايمان به تسليم و از تسليم به رضا و از رضا به فنا سوق داده شوند؛ در اين حالت است كه عبد شمه‌اى از اسرار عبادت را به وسيله نفس دريابد و از تجليات فعليه شمه‌اى حاصل گردد.