عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٥٢ - غرض از نزول قرآن
اين مسئله مورد ترديد نيست، جاى تأسف اين است كه اين انسان روى چه عواملى به جاى داشتن سوداى سر به بالا، همواره ميل به سر به پايين مىكند.
افسوس بر آن انسانهايى كه با بودن نبوت و امامت و بهخصوص حبل الله متينى چون قرآن، در اين قفس خاكى خود را حبس كرده و چون درب اين قفس باز شود جايى جز جهنم براى آنان نخواهد بود.
|
نه پاى آنكه از كره خاك بگذرم |
نه دست آنكه پرده افلاك بردرم |
|
|
بىآب و دانه در قفسى تنگ ماندهام |
پرها زنم چو زين قفس تنگ برپرم |
|
|
روزى كه خاك گور شوم رحمتى بكن |
سختم مگير زان كه من آن صيد لاغرم |
|
|
روزى كه سر زخاك برآرم به بوى غيب |
رسوا مكن ميانه غوغاى محشرم |
|
|
گر رد كنى مرا و اگر در پذيريم |
خاك سگان كوى توام بلكه كمترم |
|
|
تا هست عمر، چون سگ اصحاب كهف تو |
سر بر دو دست بر در كويت مجاورم |
|
|
عطار بر در تو چو خاكى است منتظر |
يا رب درت مبند كه من خاك آن درم |
|
غرض از نزول قرآن
قرآن را براى رشد و تكامل و رسيدن به عالىترين مقام الهى نفس و هستى خود