عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١١ - چهره با عظمت نماز

و اجراى آن عين آزادگى و اتصال به آن رها شدن از بردگى و وجود آن در ميدان حيات عين سازندگى و نمازگزار واقعى دور از هر آلودگى است.

نماز، راهبر به سوى خوبى‌ها، ظاهر كننده درستى‌ها، نجات دهنده از پستى‌ها، علاج كننده نادرستى‌ها، شفاى مستى‌ها و درمان همه دردها است.

نماز، راهبر است كه انجام آن وسيله قرب به داور و نسبت به عبادات ديگر هم‌چون جوهر و در دنيا و آخرت ناصر و ياور و بر تمام خوبى ها مصدر و واجب بر جمله افراد بشر است.

نماز، براى زندگى بهترين حاصل و فاقد آن موجودى ناقابل و كشتى‌نشينان حيات را ساحل و براى رهروان راه بهترين منزل و دل عشاق حقيقى به آن مايل و روح پرواز را محمل و شمع روشنى بخش هر محفل و ثروت و غناى سايل و بين انسان و عذاب فردا حايل است.

نماز، در فرهنگ الهى ريشه و بنيان و براى صورت حيات به منزله جان و بهترين دستور و حكم قرآن و امر واجب حضرت سبحان و اجرايش بر همه كس سهل و آسان و نور صفابخش دل با ايمان و ميوه باغ عرفان و از جانب حق به بندگان عالى‌ترين احسان و صحيفه حق را بهترين عنوان و دردها را علاج و درمان و راه انسان به سوى رضوان الله اكبر است.

نماز، عين هدايت، مغز ولايت، بهترين عنايت، برترين كفايت، محكم‌ترين وصايت، عالى‌ترين روايت، ريشه درايت، قابل رعايت، از عذاب الهى هر كس را كفايت، قرآن مجيد را شديدترين آيت، رساننده انسان به حقيقت بى‌نهايت و برپا دارنده آن داراى قابليت است.

مو شكافى و تحليل از حقيقت نماز، نياز به نگاشتن كتاب‌ها دارد، انسان گويى با برخورد به نيت، تكبيرةالاحرام، حمد، سوره، ركوع، سجود، تشهد و سلام، به‌