عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٦ - حضرت يونس

نوزاد [از ميان گهواره‌] گفت: بى‌ترديد من بنده خدايم، به من كتاب عطا كرده و مرا پيامبر قرار داده است.\* و هر جا كه باشم بسيار بابركت و سودمندم قرار داده، و مرا تا زنده‌ام به نماز و زكات سفارش كرده است.\* و مرا نسبت به مادرم نيكوكار [و خوش‌رفتار] گردانيده و گردنكش و تيره‌بختم قرار نداده است.\* و سلام بر من روزى كه زاده شدم، و روزى كه مى‌ميرم، و روزى كه زنده برانگيخته مى‌شوم.

حضرت يونس ٧ و نماز

قرآن كريم در سوره صافات مى‌فرمايد:

[فلو لا أنه كان من المسبحين\* للبث في بطنه إلى يوم يبعثون‌][١]:

[و در شكم ماهى به تسبيح خدا مشغول شد كه‌] اگر او از تسبيح‌كنندگان نبود،\* بى‌ترديد تا روزى كه مردم برانگيخته مى‌شوند در شكم ماهى مى‌ماند.

مرحوم طبرسى از قول قتاده مى‌نويسد:

منظور از تسبيح و ستايش يونس نماز او بوده و همين حقيقت با عظمت، علت نجاتش از شكم ماهى شد[٢].

از آيات ذكر شده به اين نتيجه مى‌رسيم كه تمام پيامبران الهى در ميان امم و ملل مبعوث به نماز بودند و خداوند مهربان از باب عشق به بندگان، هيچ جامعه‌اى را جداى از اين تكليف نگذاشته؛ زيرا نماز در رشد و كمال روحى انسان نقش مهمى را برعهده دارد و بدون اتصال و پيوند به اين تكليف با ارزش الهى، انسان مورد

[١] -صافات( ٣٧): ١٤٣- ١٤٤.

[٢] -بحار الأنوار: ١٤/ ٤٠٣، باب ٢٦؛ مجمع البيان: ٨/ ٥٩١.