عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٥٣ - غرض از نزول قرآن

بخواهيد، آن را فرا گرفته و براى رفع عيوب درون و برون خود عمل كرده و از خويشتن به وسيله قرآن مجيد انسان نمونه‌اى بسازيد.

قرآن را براى تخدير خود از ملامت‌ها و خستگى‌ها و شفيعى جهت پول يافتن و شفاى امراض بدنى و بركت خانه و مغازه قرار ندهيد كه دين براى جبران ملالت جسمى و علاج ترس از حوادث مادى نيامده است، جلال‌الدين مولوى در ضمن آثارش به اينان كه برداشت غلط از قرآن دارند حمله‌ور شده و مى‌گويد:

علامه جعفرى در شرح اين ابيات مى‌گويد[١]:

يكى از پرده‌هاى ضخيمى كه به روى دين و منابع و شؤون آن افتاده و مردم را از اين حقيقت حيات‌بخش محروم ساخته است همين نكته است كه جلال‌الدين متذكر مى‌شود.

مى‌گويند: قرآن و به طور كلى دين ساخته آلام و ناگوارى‌هايى است كه دامنگير افراد انسانى است.

خشونت و تلخى رويدادهاى زندگانى دائما انسان‌ها را در اندوه و وسوسه و اضطراب و ترس غوطه‌ور مى‌سازد، وقتى كه بشر در مقابل اين خشونت و تلخى‌ها به ناتوانى خود پى مى‌برد، به وسايل گوناگونى پناه مى‌برد، مانند عوامل تخدير مادى از افيون گرفته تا موسيقى و از آراستن و پيراستن موضوعات به عنوان زيبا دوستى گرفته تا هنرهاى گوناگون و بالاخره عامل دين را براى خود وسيله‌اى قرار مى‌دهد و از واقعيت‌ها فرار مى‌كند.

[١] -شرح مثنوى، علامه جعفرى: ١١/ ٢١.