عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٦ - حضرت ادريس

نقل كرده‌اند، استفاده مى‌شود كه فرهنگ آدم و آيين اين پيامبر بزرگ، داراى نماز بوده، ولى چگونگى و كيفيت و شرايط و عدد ركعات و اوقات آن چسان بوده، از ما پوشيده است و دانستن آن هم براى ما چندان لزومى ندارد، مهم آن است كه معارف اسلامى به طور قاطع مى‌گويند: آدم براى به جاى آوردن نماز داراى مسؤوليت بوده است.

امام صادق ٧ فرمود:

به هنگامى كه آدم ابوالبشر از دنيا رفت، فرزندانش از جانب حق دستور گرفتند كه قبل از دفن آدم بر او نماز بگزارند.

فرزندش هبة الله به امين وحى گفت: اى فرستاده حق! پيش‌قدم شو تا بر جنازه اين مرد نماز گزارده شود، فرشته پاسخ داد: خداوند، ما را به سجده بر پدرت امر كرد و هم اكنون در شأن ما نيست كه بر نيكوترين فرزند وى مقدم شويم، شما بر ما پيشى گير و پنج تكبير بر جنازه بخوان؛ پس از عمل هبة الله، نماز خواندن بر جنازه تمام انسان‌ها در همه اديان الهى واجب شد[١].

در هر صورت مسئله نماز- حتى بر جنازه انسان- جزء واجبات دينى و فرايض الهى بوده و اين برنامه از مهم‌ترين برنامه‌هاى حضرت حق در ميان عبادات و برنامه‌هاست.

حضرت ادريس ٧ و نماز

امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

به وقت ورود به شهر كوفه از مسجد سهله ديدن كن و در آن جايگاه با عظمت،

[١] -التهذيب: ٣/ ٣٣٠، باب الصلاة على الأموات، حديث ٥٩؛ من لا يحضره الفقيه: ١/ ١٦٣، باب الصلاة على الميت، حديث ٤٦٥؛ بحار الأنوار: ١١/ ٢٦٠، باب ٨، حديث ٣.