عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٤٦ - كلياتى از مسائل قرآن

سير و سلوك الى الله و كتاب توحيد و معارف و مواعظ و حكم است و در اين امور، تكرار مطلوب است تا در نفوس قاسيه تأثيرى كند و قلوب از آن موعظت گيرد.

بالجمله، ذكر قصص انبيا و كيفيت سير و سلوك آن‌ها و چگونگى تربيت آنان از بندگان خدا و حكم و مواعظ و مجادلات حسنه آن‌ها، از بزرگ‌ترين ابواب معارف و حكم و بالاترين درهاى سعادت و تعاليم است كه حق‌تعالى جل مجده به روى بندگان خود مفتوح فرموده است.

و چنانچه ارباب معرفت و اصحاب سلوك و رياضت را از آن‌ها حظى وافر و بهره‌اى كافى است، كسانى ديگر را نيز نصيبى وافى و قسمتى بى‌پايان است.

چنانچه از كريمه شريفه:

[فلما جن عليه الليل رأى كوكبا][١].

پس چون [تاريكى‌] شب او را پوشانيد، ستاره‌اى ديد.

مثلا اهل معرفت كيفيت سلوك و سير معنوى حضرت ابراهيم ٧ را ادراك مى‌كنند و راه سلوك الى الله و سير الى جنابه را تعليم مى‌نمايند و حقيقت سير انفس و سلوك معنوى را از منتهاى ظلمت طبيعت كه به‌ [جن عليه الليل‌] در آن مسلك تعبير شده تا القاى مطلق انيت و انانيت و ترك خودى و خودپرستى و وصول به مقام قدس و دخول در محفل انس- كه در اين مسلك اشارت به آن است:

[وجهت وجهي للذي فطر السماوات‌][٢].

من به دور از انحراف و با قلبى حق‌گرا همه وجودم را به سوى كسى كه آسمان‌ها و زمين را آفريد، متوجه كردم.

[١] -انعام( ٦): ٧٦.

[٢] -انعام( ٦): ٧٩.