عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٤٢ - امام زين العابدين

نوشته‌اند كه:

وقتى در حال سجده بود، در حالى كه حالت سجده او را احدى نداشت، در آن حال غرق در درياى عشق و محبت و محو جمال محبوب عالم بود، ناگهان آتشى در خانه گرفت، اهل خانه فرياد زدند: يابن رسول الله! النار النار! حضرت متوجه نشدند تا آتش خاموش شد؛ پس از زمانى سر برداشتند در حالى كه داستان را به آن جناب عرض كردند و پرسيدند، چه چيز شما را از توجه به اين آتش بازداشت؟

فرمود: آتش كبراى قيامت مرا از آتش اندك دنيا غافل گذاشت‌[١].

ابوحمزه ثمالى مى‌گويد:

ديدم حضرت زين العابدين ٧ وارد مسجد كوفه شد و در كنار ستون هفتم كفش مبارك از پاى بيرون كرد و آماده نماز شد؛ دست‌هاى مبارك خود را تا محاذى گوش بالا برد و تكبيرى گفت كه موهاى بدن من از ترس شنيدن و عظمت آن تكبير بر بدنم راست شد!! و چون شروع به نماز كرد لهجه‌اى پاكيزه‌تر و دلرباتر از او نديدم‌[٢].

طاووس يمانى مى‌گويد:

شبى وارد حجر اسماعيل شدم و ديدم حضرت زين العابدين ٧ در سجده است و اين كلام را تكرار مى‌كند:

الهى عبيدك بفنائك، مسكينك بفنائك، فقيرك بفنائك‌[٣].

خداوندا! بنده حقير و مسكين و فقير تو فانى در پيشگاه توست.

طاووس مى‌گويد: آن جملات را حفظ كردم و پس از آن هر گونه بلا و المى مرا

[١] -المناقب، ابن شهر آشوب: ٤/ ١٥٠.

[٢] -مستدرك الوسائل: ٣/ ٤٠٥، حديث ٣٨٨٦.

[٣] -فلاح السائل: ١٨٢.