عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٣٩ - در پيشگاه قرآن

قرآن، شفاى دردها، صفاى باطن، عشق عاشق، عرش معنوى و كرسى علم الهى است.

قرآن، ميزان شناخت حق از باطل، بيانگر حقايق، پند و عبرت براى اهل دل و معلم جاهل است.

قرآن، نويد وصل، وعده دهنده به بهشت، مبشر نيكان و منذر بدان و تيره‌بختان، ترساننده بدكاران و تكيه‌گاه نيكوكاران است.

قرآن، راه حق، صراط مستقيم، دشمن فاسق، خسارت فاجر، غنيمت اهل حال، مايه دلدادگان و سرمايه نيك بختان است.

قرآن، بزرگ‌ترين نعمت خداوندى و شيرين‌ترين ميوه درخت هستى و يارى دهنده مردان خدا و نجات دهنده انسان از تمام بدبختى‌هاست.

قرآن، آيينه صفات و اسما حق، راه خدا به سوى بهشت، مانع انسان از افتادن در عذاب، سرچشمه آب حيات و ثمره عشق حق به عبد است.

قرآن، كتاب حدود و ديات و قصاص، منبع اوامر و نواهى، صفحه امثال و حكم، بازگو كننده سرگذشت نيكان و بيانگر حالات ستمگران براى عبرت گرفتن آيندگان و حاضران است.

قرآن، وجه خدا، تمثل انبيا و امامان : و برنامه زندگى و مايه پايندگى و روح ملكوت و جان جبروت و روشنى‌بخش عالم ناسوت است.

قرآن، نجات دهنده انسان از ضلالت و گمراهى و شرك و فسق و عصيان و طغيان و فجور و شرور و رهبر آدميان به سوى حضرت حق و زمينه‌ساز ورود انسان به بهشت الهى است.

قرآن، سخن حق با انسان، از بين برنده تاريكى و ظلمت جان، علاج وسوسه دل و سرور جان و مبين واقعيت‌ها و گشاينده گره مشكلات و نصرت دهنده انسان‌