عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٥٢ - حرمت ضايع كردن نماز و وجوب حفظ آن

حرمت ضايع كردن نماز و وجوب حفظ آن‌

مسئله وجوب نماز و حفظ اين وديعه الهى در زندگى به درجه‌اى از اهميت و ارزش است كه در دستورهاى عالى دينى ضايع گذاشتن آن از محرمات شمرده شده و بر حفظ آن از نظر كميت و كيفيت سفارش زياد شده است.

امام خمينى رحمه الله در «اسرار الصلاة» خود مى‌فرمايد:

اكتفا نمودن به صورت نماز و قشر آن و محروم ماندن از بركات و كمالات باطنيه آن- موجب سعادات ابديه، بلكه باعث جوار رب العزة و مرقاة عروج به وصال محبوب مطلق كه غايت آمال اوليا و منتهاى آرزوى اصحاب معرفت و ارباب قلوب بلكه قرة العين سيد رسل ٦ است- از اعلى مراتب خسران و زيانكارى است كه پس از خروج از اين نشئه و ورود در محاسبه الهيه موجب حسرت‌هايى است كه عقل ما از ادراك آن عاجز است.

ما تا در حجاب عالم ملك و خدر طبيعت هستيم، از آن عالم نمى‌توانيم ادراكى نماييم و دستى از دور، بر آتش داريم.

كدام حسرت و ندامت و زيان و خسارت بالاتر از آن است كه چيزى كه، وسيله سعادت انسان و دواى درد نقايص قلبيه است و در حقيقت صورت كماليه انسانيه است پس از چهل پنجاه سال تعب در راه آن به هيچ‌وجه از آن استفاده روحيه نكرده، سهل است مايه كدورت قلبيه و حجاب‌هاى ظلمانيه شود و آنچه قرة العين رسول اكرم ٦ است موجب ضعف بصيرت ما گردد.

[يا حسرتى على ما فرطت في جنب الله‌][١].

[١] -زمر( ٣٩): ٥٦.