عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٧٥ - نيت و اخلاص در نماز

در هر صورت، اهل طريقت پس از قيام به نماز بر وفق تمام قواعد شرع و به جاى آوردن افعال و كيفيات و تروك به نحو كامل، داراى توجهى ديگر ماوراى توجه اهل شريعت هستند و آن توجه قلبى به قبله حقيقى و كعبه معنوى است كه عبارت از قلب حقيقى است، آن قلبى كه در آثار الهيه از آن تعبير به بيت الله الحرام شده، آن بيتى كه حضرت حق درباره آن فرموده:

لا يسعنى ارضى ولا سمائى ولكن يسعنى قلب عبدى المؤمن‌[١].

زمين و آسمانم، گنجايش تجلى حقيقى مرا ندارد، اما دل بنده مؤمنم داراى چنين گنجايش و وسعتى است.

تأييد اين حقيقت روايتى است كه از امام رضا ٧ سؤال مى‌كنند:

ما آداب الصلاة، قال: حضور القلب‌[٢].

ادب نماز در حضور قلب است.

و خداوند بزرگ فرموده:

[ألا لله الدين الخالص‌][٣].

آگاه باشيد! كه دين خالص ويژه خداست.

و به فرموده حضرت حق در يك حقيقت جامع:

[قل إن صلاتي و نسكي و محياي و مماتي لله رب العالمين‌][٤].

[١] -عوالى اللآلى: ٤/ ٧، حديث ٧.

[٢] -مستدرك الوسائل: ٤/ ٩٨، حديث ٢.

[٣] -زمر( ٣٩): ٣.

[٤] -انعام( ٦): ١٦٢.