عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٦٠ - حرمت تضييع نماز در روايات

مردى از ياران خود را نزد حضرت امام صادق ٧ تعريف كردم و به خوبى ثناى او را گفتم. حضرت به من فرمود: نماز او چگونه است‌[١]؟

امام باقر ٧ مى‌فرمايد:

پيامبر خدا ٦ فرمود:

زمانى كه بنده مؤمن به نماز برمى‌خيزد، خداوند به او نظر مى‌كند. يا فرمود:

خداوند تا پايان نماز به او روى مى‌آورد و از بالاى سر او تا افق آسمان سايه رحمت قرار مى‌دهد و از حول و حوش او تا بالاى آسمان پر از ملائكه مى‌شود و ملكى موكل او مى‌گردد كه بالاى سرش بايستد و به او بگويد: اى نمازگزار! اگر مى‌دانستى چه وجودى تو را مى‌نگرد و با كه مناجات مى‌كنى رو برنگردانده و هرگز از جايت حركت نمى‌كردى‌[٢]!

امام صادق ٧ فرمود:

هرگاه نماز واجب بجاى آوردى آن را به وقت خودش بجاى آر و تصور كن اين آخرين نماز توست، نمازى كه ديگر آن را به دست نخواهى آورد؛ چشم به جايگاه سجودت داشته باش، اگر بدانى در راست و چپ تو چه خبر است هر آينه نمازت را نيكو بجاى آورى، بدان در برابر وجود بزرگى ايستاده‌اى كه تو را مى‌بيند ولى تو او را نمى‌بينى‌[٣].

امام صادق ٧ مى‌فرمايد:

وقتى عبد وارد نماز مى‌شود و نمازش را سبك بجاى مى‌آورد و ادب و وقار و طمأنينه را آن طورى كه بايد مراعات نمى‌كند، خداوند به ملائكه مى‌فرمايد:

[١] -الكافى: ٣/ ٤٨٧، باب النوادر، حديث ٤؛ وسائل الشيعة: ٤/ ٣٢، باب ٨، حديث ٤٤٣٦.

[٢] -وسائل الشيعة: ٤/ ٣٢، باب ٨، حديث ٤٤٣٧.

[٣] -وسائل الشيعة: ٤/ ٣٤، باب ٨، حديث ٤٤٤٣.