عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٨٤ - (ويژگىهاى قرآن در كلام عين القضات)

قرآن حبلى است كه طالب را مى‌كشد تا به مطلوب رساند، قرآن را بدين عالم فرستادند در كسوت حروف، در هر حرفى هزار هزار غمزه جان‌ربا تعبيه كردند، آنگه اين ندا در دادند:

[و ذكر فإن الذكرى تنفع المؤمنين‌][١].

و پند ده؛ زيرا پند به مؤمنان سود مى‌دهد.

گفت: تو دام رسالت و دعوت بنه، آن كس كه صيد ما باشد دام ما خود داند و در بيگانگان مرا خود هيچ طمعى نيست.

[إن الذين كفروا سواء عليهم أ أنذرتهم أم لم تنذرهم لا يؤمنون‌][٢].

بى‌ترديد براى كسانى كه [به خدا و آياتش‌] كافرند مساوى است چه [از عذاب‌] بيمشان دهى يا بيمشان ندهى، ايمان نمى‌آورند.

هر چه هست و بود و خواهد بود، جمله در قرآن است كه:

[لا رطب و لا يابس إلا في كتاب مبين‌][٣].

هيچ تر و خشكى نيست مگر آن‌كه در كتابى روشن [ثبت‌] است.

اما تو قرآن كجا بينى؟ هيهات هيهات! قرآن در چندين هزار حجاب است، تو محرم نيستى و اگر در درون پرده تو را راه بودى اين معنى كه مى‌رود بر تو جلوه كردى دريغا:

[إنا نحن نزلنا الذكر و إنا له لحافظون‌][٤].

[١] -ذاريات( ٥١): ٥٥.

[٢] -بقره( ٢): ٦.

[٣] -انعام( ٦): ٥٩.

[٤] -حجر( ١٥): ٩.