عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٨ - نماز در آيينه قرآن
|
اين سحر كه چشم همه را بسته به يك بار |
سحريست كه در نرگس شهلاى تو باشد |
|
|
آن نافه كه بويش همه را خون به جگر كرد |
در چين سر زلف چليپاى تو باشد |
|
|
چون طره بىتاب تو آرام نگيرد |
هر دل كه سراسيمه سيماى تو باشد |
|
نماز در آيينه قرآن
قرآن مجيد و كتب گرانقدر روايى، مؤمن را همراه با نشانهها و علائم و ويژگىهايى معرفى مىكنند، نشانهها و علائمى كه نشاندهنده طهارت جان و قداست نفس و حقيقت وجود مردم مؤمن است.
نماز، در ميان اين علائم و نشانهها، جايگاه مخصوصى دارد، به اين معنى كه از آيات و روايات استفاده مىشود، نماز با تمام شرايط ظاهرى و باطنىاش در رأس تمام فعاليتهاى عملى مردم مؤمن است.
[ذلك الكتاب لا ريب فيه هدى للمتقين\* الذين يؤمنون بالغيب و يقيمون الصلاة و مما رزقناهم ينفقون][١]:
در [وحى بودن و حقانيت] اين كتاب [با عظمت] هيچ شكى نيست؛ سراسرش براى پرهيزكاران هدايت است.\* آنان كه به غيب ايمان دارند و نماز را بر پا مىدارند و از آنچه به آنان روزى دادهايم، انفاق مىكنند.
در توضيح آيه «و يقيمون الصلاة» در تفسير «پرتوى از قرآن» مىخوانيم:
[١] -بقره( ٢): ٢- ٣.