عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٥٤ - حرمت ضايع كردن نماز و وجوب حفظ آن

ان قبلت قبل ما سواها وان ردت رد ما سواها[١].

اگر نماز قبول شود بقيه اعمال ديگر عبد قبول مى‌شود و اگر نماز مردود نشود بقيه اعمال ديگر نيز مردود مى‌شود.

عارف روشن ضمير مرحوم حاج ميرزا عبدالحسين تهرانى- كه از اعاظم تلامذه مرحوم حجة الاسلام شفتى اصفهانى است- مى‌گويد[٢]:

نماز، مستجمع صفات ساير عبادات است، چون صيام كه امساك از مفطرات است و چون حج كه احرام بستن از ميقات است و چون زكات كه بذل نفيس نفقات است و چون جهاد كه محاربه با جنود شياطين و مخالفين است و محراب عبادت نيز معدن وسوسه شيطان است.

پس نماز، كل و ساير اعمال بسته به او به منزله اجزا و او اعلى و ساير نسبت به او ادنى و مشخص است كه، چون كل منتفى شود جزء نيز منتفى گردد و چون متاع اعلى مردود شود ادنى به طريق اولى نابود شود.

و اين در مثل چنان است كه پادشاهى از رعيت تحفه خواهد و در حفظ او مبالغه نمايد و رعيت نيز از راه دور متاعى بردارد و تا به درگاه سلطان هديه آورد و دشمنان بسيار و دزدان خونخوار بسيار نيز در راه برخورند و با همه، كشش و كوشش نمايد و متاع را از چنگ دزدان ربايد و صحيح و سالم تسليم بارگاه سلطان و پادشاه كند.

ولكن در اين تحفه‌ها يكى از همه مرغوب‌تر و نزد سلطان از همه مطلوب‌تر و ايجاب آن از سايرين بيش‌تر و تأكيد سلطان درباره او فزون‌تر باشد، معلوم است كه اگر تحفه به صفتى كه سلطان امر فرموده موصوف باشد و به اسم صحت معروف‌

[١] -الأمالى، شيخ صدوق: ٦٤١، المجلس الثالث والتسعون؛ بحار الأنوار: ١٠/ ٣٩٣، باب ٢٥.

[٢] -اسرار الصلاة، تهرانى: ٢٦.