عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٧٣ - قرآن مجيد دربردارنده برنامه زندگى

سه‌گانه را كه يك انسان واقع‌بين با ايمان بايد واجد آن‌ها و متصف به آن‌ها باشد بيان نمود و پس از آن قوانين عملى كه در حقيقت حافظ سعادت حقيقى و زاينده و پرورش دهنده اخلاق پسنديده و بالاتر از آن عامل رشد و ترقى اعتقادات حقه اصول اوليه مى‌باشند تأسيس و بيان داشت.

زيرا هرگز قابل قبول نيست كسى كه در مسائل جنسى يا در دزدى و خيانت واختلاس مال و برداشتن كلاه مردم هيچ‌گونه بند و بارى ندارد، صفت عفت نفس داشته باشد، يا كسى كه شيفته جمع‌آورى مال است و مطالبات مردم و حقوق واجبه مالى را نمى‌دهد با صفت سخاوت متصف شود، يا كسى كه به عبادت خدا نمى‌پردازد و هفته و ماه به ياد خدا نمى‌افتد واجد ايمان به خدا و روز رستاخيز و داراى سمت بندگى باشد.

پس اخلاق پسنديده هميشه با يك رشته اعمال و افعال مناسب زنده مى‌ماند، چنان‌كه اخلاق پسنديده نسبت به اعتقادات اصلى همين حال را دارند، مثلا كسى كه كبر و غرور و خودبينى و خودپسندى دارد، اعتقاد به خدا و خضوع در برابر مقام ربوبى را نبايد از وى توقع داشت و كسى كه يك عمر معنى انصاف و مروت و رحم و عطوفت را نفهميده است، ايمانى به روز رستاخيز و قيامت نخواهد داشت.

خداى متعال در خصوص ارتباط اعتقادات حقه با عمل مى‌فرمايد:

[إليه يصعد الكلم الطيب و العمل الصالح يرفعه‌][١].

حقايق پاك [چون عقايد و انديشه‌هاى صحيح‌] به سوى او بالا مى‌رود و عمل شايسته آن را بالا مى‌برد.

اعتقاد پاك به سوى خدا صعود مى‌كند و عمل صالح بلندش مى‌كند يعنى در

[١] -فاطر( ٣٥): ١٠.