عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٠ - چهره با عظمت نماز

نماز، برتر از همه عبادات، منعكس كننده تمام واقعيت‌ها، منبع بركات و كليد گشاينده مشكلات و شستشو دهنده خطرات از قلب و نور و روح عارفان و خالصان است.

نماز، زنده كننده جان، صفابخش حيات جاودان، روشنى راه رهروان، تكيه‌گاه سالكان، راز و نياز عارفان، سرمايه مستمندان، دواى درد بى‌درمان، شعله دل بيداران، نواى قلب بى‌دلان، دليل گمراهان، اميد اميدواران، مايه شادى سحرخيزان، سوز جان سوختگان، حرارت روح افسردگان، مايه بقاى جان دستگير انسان به موقع خطر و منجى بشر از تمام بدبختى‌هاست.

نماز، عمود دين، عصمت يقين، در رأس احكام دين، آيت مبين، نور جبين، زداينده اندوه غمين، برطرف كننده شرم شرمگين، دلگرمى دل مسكين و شادى جان اندوهگين است.

نماز، مايه قرب الهى است كه بدون آن، جلب فيض خاص از پيشگاه با عزت ربوبى براى هيچ‌كس امكان ندارد.

نماز، حقيقتى است كه كيمياى حيات بدون آن بى‌سود است، بى‌خبران از نماز بى‌خردانند و محرومان از اين مقام اسير دست شيطانند، ثروتمندان بى‌نماز، تهيدستند و فقيران با نماز، ثروتمندان بزم وجودند.

نماز، روزنه‌اى به سوى بهشت و انسان فاقد آن هيزم جهنم است، ميدان زندگى بدون نماز هم‌چون منطقه‌اى بدون خورشيد و خانه‌اى كه خالى از اين حقيقت باشد، از رحمت خاص حضرت دوست جدا است، دل بى‌نماز جايگاه كبر و غرور و جان بى‌نماز تراكمى از ظلمت‌ها و پستى هاست.

نماز، حقيقت بندگى، اصل پايندگى، نبود آن مايه شرمندگى و سستى در آن علت سرافكندگى و نور آن حرارت بخش زندگى و فرار از آن ريشه شر و افسردگى‌