الغیبة للنعمانی ت فهری - النعماني، مترجم سيد احمد فهري - الصفحة ١١٦ - باب ٤(رواياتى كه مىگويند امامان دوازده نفرند و از طرف خدا برگزيده شدهاند)
انكار كرده است و بر عقل و رأى و قياس خويش اعتماد كرده است كه چنين كس را خداوند بر خودش وامىگذارد زيرا كه هواى نفس خويش را مقدّم داشت.
(١) خداوند، ما را آن چنان كند كه بر هر چه رضاى او در آنست عمل كنيم و بدامن حجّتهاى او دست بزنيم و از آنان پيروى كنيم و بگفته آنان تسليم باشيم و در هر كارى بآنان مراجعه كنيم و از رهگذر آنان احكام را استنباط كنيم و از آنان بگيريم و با آنان محشور شويم و آنجا كه آنان هستند باشيم كه او است خداى جواد و كريم.
(٢) ٣٩- (خبر داد ما را احمد بن محمّد بن سعيد بن عبد الرّحمن ابن عقده او گفت:
حديث كرد ما را محمّد بن سالم بن عبد الرّحمن ازدىّ در ماه شوّال سال ٢٨١ او گفت:
حديث كرد ما را عثمان بن سعيد طويل از احمد بن سير[١] و او از موسى بن بكر واسطى و او از فضيل[٢] و او):
از ابى عبد اللَّه ٧ كه آن حضرت در معنى آيه شريفه: إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ فرمود: هر امامى راهنماى اجتماعى است كه در ميان آنان زندگى ميكند.
(٣) ٤٠- (خبر داد ما را احمد بن محمّد بن سعيد بن عبد الرّحمن ابن عقده او گفت:
حديث كر ما را محمّد بن سالم بن عبد الرّحمن ازدى در شوّال سال ٢٦١[٣] او گفت:
[١] در نسخهها چنين نوشته شده است ولى غلط است و صحيحش يا نضر بن سويد است و يا حنان بن سدير كه هر دو در طريق اين روايت واقع شدهاند به بصائر الدرجات ب ٣ و كافى ج ١ ص ١٩٢ و تفسير عياشى ذيل آيه مراجعه شود.
[٢] يعنى فضيل بن يسار نهدى.
[٣] در نسخهها چنين نوشته شده است و گويا غلط باشد و صحيحش( سال ٨١ است) چنانچه در سند پيش بود زيرا اين عقده بنا بر آنچه خطيب در تاريخش نوشته است شب نيمه ماه محرم سال ٢٤٩ متولّد شده است و بسال ٦١ دوازده ساله بوده است و غالبا اين حدّ از سنّ استعداد تحمّل حديث را ندارد و در اواخر اين كتاب كه رواياتى را كه در باره اسماعيل رسيده بيان ميكند روايت ابن عقده از جعفر بن عبد اللَّه محمّدى در سال ٢٦٨ خواهد آمد.