بى‌نياز باشد».[١] ٣. كفايت: امام، براى ايفاى نقش هدايتگرى خود، بايد علاوه بر علم و عصمت توانايى اداره حكومت را داشته و در اين خصوص نيز شايسته‌ترين مردمان؛ به عبارتى، «اكفأ الناس» باشد. امام على عليه السلام در همان حديث، «اشجع الناس» و «اسخى الناس» را از صفات امام برمى‌شمارد كه اين صفات، نشانه‌هايى از كفايت و توانايى امام در اداره امور جامعه و حكومت محصوب مى‌شود.

٣. نظام سياسى با رهبرى فقيه (نظام سياسى ولايت فقيه)

الف. نظامى منصوب نظام ولايت فقيه در تئورى حكومت خود، حاكميت بر انسان‌ها را، تنها حق خداوند مى‌داند كه به پيامبر و امام معصوم، بدون واسطه منتقل شده و در عصر غيبت، تعيين رهبرى توسط امام معصوم انجام مى‌گيرد. روايات فراوانى دلالت بر نصب فقها و حاملان علوم الهى دارند كه بايد آنها، زمام رهبرى و هدايت جامعه را به عهده بگيرند؛ از جمله: در توقيع شريف امام زمان (عج) به يكى از اصحاب خود به روشنى معيّن فرموده‌اند كه چه كسى مجاز به زمامدارى امت و نظام سياسى است. شيخ صدوق در كتاب «اكمال الدين و اتمام النعمة» از محمد بن عصام و او از محمد بن يعقوب كلينى و وى از اسحق بن يعقوب نقل كرده است كه:

سألت محمد بن عثمان العمرى ان يوصل لى كتابا قد سألت فيه عن مسائل اشكلت علىّ: فورد التوقيع بخط مولانا صاحب الزمان (عج): «اما ما سألت عنه ارشدك الله و ثبتك [الى ان قال:] و اما الحوادث الواقعه فارجعوا فيها الى رواة حديثنا فانهم حجتى عليكم، و انا حجة اللّه ...»[٢] حضرت مرقوم فرمودند: اما درباره‌ى سؤالاتى كه پرسيدى، خدايت ارشاد كرده، ثابت‌قدم بدارد»، [تا آنجا كه فرمودند] و اما در حوادث و مشكلاتى كه برايتان پيش مى‌آيد، به راويان حديث ما مراجعه كنيد؛ زيرا آنان حجت من بر شما هستند و من حجت خداوند هستم». بنابراين طبق روايتى كه ذكر شد، محل رجوع در مشكلات و مسائل، فقها و راويان حديث هستند؛ امام خمينى رحمه اللّه در تبيين اين معنا فرموده‌اند: «فقها از طريق امام،

[١] - بحار الانوار، همان.

[٢] - وسائل الشيعه، ج ١٨، ص ١٠١، حديث ٩.