٢. على عليه السّلام، دليل شايستگى خود براى رهبرى را چنين بيان مى‌فرمايد: «انا اولى برسول الله صلّى اللّه عليه و اله و سلم و افقهكم فى الدين و اعلمكم بعواقب الامور و اذركم لسانا و اثبتكم جنانا.[١] همانا من نزديكترين فرد به رسول خدا هستم ... و فقيه‌ترين شما در دين و داناترين شما به عواقب امور و قاطع‌ترين شما در گفتار و قوى‌ترين شما در قلب و دل مى‌باشم.

٤. شجاعت‌

رهبرى نظام اسلامى در موقعيتى قرار دارد كه از يك زاويه، سرپرستى گروه را بر عهده دارد كه مورد تهاجم سنگين سپاهيان شرك، كفر و نفاق قرار دارد؛ ازاين‌رو بايد در تصميم‌گيرى‌هاى به هنگام شجاعت بر دوش گرفتن مسؤوليت‌هاى خطير و بزرگ را داشته باشد و بدون هراس از دشمن و مشكلات، روحيه‌ى خودباورى، شكست‌ناپذيرى و مقاومت روانى را به جامعه تزريق نمايد.

شجاعت در اين حيطه ازآن‌رو واجد اهميت است كه گاه سرنوشت يك امت و سعادت يا تباهى آن با يك تصميم رقم مى‌خورد.

نمونه‌ى آن را مى‌توان در زندگى سياسى حضرت امام خمينى رحمهم اللّه مشاهده كرد؛ چنانچه زمانى كه رژيم پهلوى در واپسين روزهاى حيات خود براى از ميان برداشتن سران انقلاب و انهدام كانون‌هاى نهضت، در تهران حكومت نظامى اعلام مى‌كند، امام رحمهم اللّه تصميمى غير متعارف و درعين‌حال شجاعانه اتخاذ مى‌كند و طى فرمانى در مخالفت صريح با حكومت نظامى از مردم مى‌خواهد به خيابان‌ها بريزند كه اين امر، منجر به شكست رژيم پهلوى در مقابل اراده‌ى مردم و رهبرى آن گرديد. يا در اوج حملات موشكى و بمباران مناطق شهرى، توسط رژيم بعثى عراق، امام رحمهم اللّه حاضر به تغيير مكان و اختفا نشدند. شجاعت و پايمردى امام و رهبرى يك جامعه، تأثير آنى و مستقيم بر رفتار امت دارد و وقتى مردم مشاهده كنند كه رهبر آنها حقيقتا در شجاعت و جسارت در مقابل دشمن پيشقدم و جلودار است، چنان صلابت و اقتدارى مى‌يابند كه هر نوع دشمنى را در مقابل عظمت خود به زانو درمى‌آورند. از سوى ديگر، بااقتدا به رهبر خود، شجاعانه و بدون محافظه‌كارى،

[١] - الاحتجاج؛ جلد ١، ص ٩٥.