از خلال افت‌وخيز دائمى جوامع انسانى و سير خروج از جهل و نادانى و رسيدن به آگاهى در مورد خود، ديگران و نظام هستى، زمينه‌هاى پذيرش حكومت كمال مطلوب الهى كه سازگار با فطرت الهى نوع بشر است، فراهم خواهد شد و خداوند در پاسخ به تقاضاى بشريت، دين خود و نعمت ولىّ خود را بر آنان ارزانى خواهد نمود.

٢. مبانى نظام سياسى در جهان‌بينى مادى‌

جهان‌بينى مادى، در اينجا به مكاتبى اطلاق مى‌شود كه حيات بشر را در زندگى بر روى كره‌ى خاكى و دنياى مادى خلاصه نموده و در عرصه‌ى اصول، ارزش‌ها، قوانين و راهكارهاى تنظيم زندگى، تنها به توانايى‌هاى ظاهرى بشر متكى هستند.

در اين ديدگاه، انسان خود را موجودى مستقل و يگانه مى‌پندارد و هيچ اراده‌اى را مافوق اراده‌ى خويش به رسميت نمى‌شناسد. تنها تكيه‌گاه او استعدادها و توانايى‌هاى خويش است و اين مهمترين مبنا و زمينه مشتركى است كه همه‌ى انديشه‌هاى متفاوت مادى را به هم پيوند مى‌دهد.

در جهان‌بينى مادى، ابزار شناخت نيز، صرفا به توانايى‌ها و استعدادهاى بشرى محدود مى‌شود. و جهان نيز در اين ديدگاه توده‌اى مادى و متشكل از پديده‌هاى گوناگون است كه در اثر فعل و انفعالات يا فرايندهاى مادى دائما در تغيير و به اشكال جديد تبديل شده، در مسيرى بى‌انتها در حركتند و طبعا براى بشر نيز نمى‌توان غايت و آرمانى بجز اهداف دنيايى و مادى تصور كرد.

در جهان‌بينى مادى اين موضوع كه كدام يك از منابع شناختى بشر به عنوان نهايى‌ترين و اساسى‌ترين منبع و مرجع تمامى استدلالات يا يافته‌ها و ادعاها قرار مى‌گيرد، با گرايش‌هاى متفاوتى پاسخ داده مى‌شود؛ البته برخى مكاتب به طور افراطى به قدرت فكرى و تعقل بشر تكيه كرده و تمسك به آن را تنها راه رسيدن به حقيقت و گره‌گشاى تمامى مشكلات فردى و اجتماعى مى‌دانند و برخى ديگر، تنها به حواس ظاهرى و درك حسى بشر از امور عينى اكتفا نموده، وقوع خارجى (خارج از ذهن) را ملاك حقيقت؛ بلكه خود حقيقت مى‌دانند.

گروهى ديگر علائق، خواسته‌ها و ارزش‌هاى فكرى و اخلاقى انسان را هرچه باشد،