حفظ جهت‌گيرى نظام، از امورى است كه نقش حياتى در تداوم نظام و تحقق اهداف و آرمان‌هاى آن دارد. انقلاب‌ها و حركت‌هايى كه تشكيل و برپايى آن بر اصول و مبانى نسبتا صحيحى بنيان گذاشته شده بود؛ اما انحراف‌هاى جزئى در حركت آن انقلاب پيش آمد و از آنجا كه هيچ مرجع حاكمى وجود نداشت كه جهت‌گيرى‌ها را با اهداف از پيش تعيين شده، منطبق نمايد، پس از چندى انحرافات كلى دامن‌گير آن نهضت شده و گاهى نتيجه‌ى كار دقيقا عكس مقاصد آغازين نهضت مى‌گردد؛ همچنانكه در دوره‌ى معاصر؛ نهضت مشروطه، نهضت ملى شدن صنعت نفت و نهضت اسلامى افغانستان را مى‌توان از همين موارد دانست.

جهت‌هاى كلى نظام عبارتند از: حفظ اسلاميت، مردمى بودن، استقلال از بيگانگان و تكيه بر توانمندى‌هاى خودى، محوريت ولايت و قانونمندى فعاليت‌ها كه به هر ميزان، ابعاد، موضوعات و روابط مختلف نظام اجتماعى حول محورهاى اصول فوق سامان يابند، به همان ميزان، قدرت و توانايى نظام اسلامى در دستيابى به اهداف رشد و توسعه خود و مقابله با نظام استكبار جهانى افزايش مى‌يابد و عكس آن نيز هرقدر كه از نسبت تأثير اين جهت‌گيرى‌ها كاسته شود، پراكندگى و ناهماهنگى ميان اجزاى نظام فاصله انداخته و از قدرت نظام در برخورد با نظام‌هاى كفر و الحاد به شدت مى‌كاهد.

[١] - رسالت؛ ٢٠/ ٦/ ٧٦.

[٢] - كيهان؛ ١٢. ٧/ ٧٦.