در ميان اين اهداف، قرآن كريم مبناى رسالت انبيا و هدف سياسى بعثت آنان را برقرارى مناسبات عادلانه و شرايطى مى‌داند كه در پرتو آن روابط، قسط و عدل برقرار شده و مردم خود به اقامه اين مناسبات اقدام نمايند.

امام خمينى رحمه اللّه در استفاده همين معنا از آيه فوق مى‌فرمايند: «خداى تبارك و تعالى مى‌فرمايد كه انبيا را ما فرستاديم، بينات به آنها داديم، آيات به آنها داديم، ميزان برايشان داديم و فرستاديم‌ ليقوم الناس بالقسط غايت اين است كه مردم قيام به قسط بكنند.

عدالت اجتماعى در بين مردم باشد. ظلم‌ها از بين برود. ستمگرى‌ها از بين برود و ضعفا به آنها رسيدگى بشود، قيام به قسط بشود».[١] امام رحمه اللّه از همين هدف (قيام به قسط)، لزوم دخالت انبيا در سياست و برقرارى نظام سالم و جامعه‌ى دينى و حكومت را نتيجه مى‌گيرند و مى‌فرمايند: «اين مسأله دخالت در امور سياسى از بالاترين مسايلى است كه انبيا براى او آمده بودند. قيام بالقسط و مردم را به قسط وارد كردن، مگر مى‌شود، بدون دخالت در امور سياسى؟ مگر امكان دارد بدون دخالت در سياست و دخالت در امور اجتماعى؟ و در احتياجات ملت‌ها كسى بدون اينكه دخالت كند، قيام بالقسط باشد (يقوم الناس بالقسط) باشد»؟[٢] از آيات قرآن برمى‌آيد كه همه‌ى انبيا به دنبال اصلاح امور مردم بوده‌اند و برخى موفق به تشكيل حكومت گرديده و براى برخى ديگر، شرايط تأسيس حكومت فراهم نشده است.[٣] حضرت سليمان عليه السّلام از پيامبرانى است كه تشكيل حكومت داد و از تمامى امكانات براى حفظ و توسعه دامنه‌ى حكومت خويش، بهره برد؛ چنانچه وقتى ملكه سبا را به حضور مى‌طلبد او از مدن به نزد سليمان خوددارى مى‌ورزد و به جاى آن هديه‌اى براى سليمان مى‌فرستد. طبق بيان آيه شريفه قرآن سليمان به نماينده‌ى بلقيس مى‌گويد:

أتمدّونن بمال فما آتانى الله خيرا مما اتاكم بل انتم بهديتكم تفرحون ارجع اليهم فلنأتينهم‌

[١] - صحيفه نور؛ ج ١٥، صص ١٥١- ١٤٢.

[٢] - همان.

[٣] - رجوع كنيد به: كتاب نقد؛ شماره ٢ و ٣، صص ٣٠٢- ٣٠٠.