توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥٩٧ - احكام وصيت

ولى اگر وصيت كند كه چيزى از مال او بعد از مرگش مال كسى باشد، پس اگر آن شخص بعد از مرگ موصى موجود باشد وصيت صحيح و اگر نباشد باطل است و آنچه را كه براى او وصيت كرده، ورثه ميان خودشان قسمت مى‌كنند و اگر موجود شود؛ مانند نوه‌اش مثلًا احتياط آن است كه ورثه با وى مصالحه كنند.

مسأله ٢٧٢٢- اگر انسان بفهمد كسى او را وصى كرده، چنانچه به اطلاع وصيت كننده برسانند كه براى انجام وصيت او حاضر نيست، لازم نيست بعد از مردن او به وصيت عمل كند، ولى اگر پيش از مردن او نفهمد كه او را وصى كرده يا بفهمد و به او اطلاع ندهد كه براى عمل كردن به وصيت حاضر نيست، در صورتى كه مشقت نداشته باشد، بايد وصيت او را انجام دهد و نيز اگر وصى پيش از مرگ موصى موقعى ملتفت شود كه موصى بواسطه شدت مرض يا مانعى ديگر نتواند به ديگرى وصيت كند بنابر احتياط بايد وصيت را قبول نمايد.

مسأله ٢٧٢٣- اگر كسى كه وصيت كرده بميرد، وصى نمى‌تواند ديگرى را براى انجام كارهاى ميّت معين كند و خود از كار كناره نمايد، ولى اگر بداند مقصود ميّت اين نبوده كه خود وصى آن كار را انجام دهد، بلكه مقصودش فقط انجام كار بوده مى‌تواند ديگرى را از طرف خود وكيل نمايد.

مسأله ٢٧٢٤- اگر كسى دو نفر را با هم وصى قرار دهد و نظرش آن باشد كه هر دو با هم عمل به وصيت كنند چنانچه يكى از آن دو بميرد يا ديوانه يا كافر شود، حاكم شرع يك نفر ديگر را به جاى او معين مى‌كند و اگر هر دو بميرند، يا ديوانه يا كافر شوند، حاكم شرع دو نفر ديگر را معين مى‌كند، ولى اگر يك نفر بتواند وصيت را عملى كند، معين كردن دو نفر لازم نيست.