توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ١٩٢ - مواردى كه لازم نيست بدن و لباس نمازگزار پاك باشد

مسأله ٨٥٨- اگر خون بريدگى و زخمى كه به زودى خوب مى‌شود و شستن آن آسان است، در بدن يا لباس نمازگزار باشد و خون به مقدار درهم يا بيشتر باشد نماز او باطل است.

مسأله ٨٥٩- اگر جايى از بدن يا لباس كه با زخم فاصله دارد، به رطوبت زخم نجس شود، جايز نيست با آن نماز بخواند، ولى اگر مقدارى از بدن يا لباس كه معمولًا به رطوبت زخم آلوده مى‌شود، به رطوبت آن نجس شود نماز خواندن با آن مانعى ندارد.

مسأله ٨٦٠- اگر از بواسير يا زخمى كه توى دهان و بينى و مانند اينها است، خونى به بدن يا لباس برسد مى‌تواند با آن نماز بخواند و فرقى نيست كه دانه‌هاى آن بيرون باشد يا اندرون.

مسأله ٨٦١- كسى كه بدنش زخم است، اگر در بدن يا لباس خود خونى كه بيشتر از درهم است ببيند و نداند از زخم است يا خون ديگر، جايز نيست با آن نماز بخواند.

مسأله ٨٦٢- اگر چند زخم در بدن باشد و به طورى نزديك هم باشند كه يك زخم حساب شود، تا وقتى همه خوب نشده‌اند نماز خواندن با خون آنها اشكال ندارد ولى اگر به قدرى از هم دور باشند كه هر كدام يك زخم حساب شود، هر كدام كه خوب شد، بايد براى نماز، بدن و لباس را از خون آن آب بكشد.

مسأله ٨٦٣- اگر سر سوزنى خون سگ، يا خوك، يا كافر، يا مردار نجس، يا حيوان حرام گوشت در بدن، يا لباس نمازگزار باشد، نماز او باطل است و بنابر احتياط خون حيض و نفاس و استحاضه نيز چنين است. ولى خونهاى ديگر مثل خون بدن انسان يا خون حيوان حلال گوشت اگر چه در چند