توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٦٣ - شرائط وضو

مسأله ٢٨٥- اگر در صورت يا دستها بريدگى يا زخمى است كه خون آن بند نمى‌آيد و آب براى آن ضرر ندارد، بايد بعد از شستن اجزاء صحيحه آن عضو با رعايت ترتيب، موضع زخم يا بريدگى را در آب كر يا جارى فرو برد، و قدرى فشار دهد كه خون بند بيايد، واحاطه آب بر آن موضع قطع شود و بعد انگشت خود را روى زخم يا بريدگى در زير آب از بالا به پايين بكشد تا آب بر آن جارى شود.

«شرط هفتم» آنكه وقت براى وضو و نماز كافى باشد.

مسأله ٢٨٦- هر گاه وقت به قدرى تنگ است كه اگر وضو بگيرد تمام نماز يا مقدارى از آن بعد از وقت خوانده مى‌شود، بايد تيمم كند، ولى اگر براى وضو و تيمم يك اندازه وقت لازم است بايد وضو بگيرد.

مسأله ٢٨٧- كسى كه در تنگى وقت نماز بايد تيمم كند، اگر به قصد قربت يا براى كار مستحبى مثل خواندن قرآن وضو بگيرد صحيح است، و همچنين اگر براى آن نماز وضو بگيرد مگر آنكه قصد قربت براى او حاصل نشود.

«شرط هشتم» آنكه به قصد قربت يعنى براى انجام فرمان خداوند عالم وضو بگيرد، و اگر براى خنك شدن يا به قصد ديگرى وضو بگيرد باطل است.

مسأله ٢٨٨- لازم نيست نيّت وضو را به زبان بگويد يا از قلب خود بگذراند بلكه اگر تمام افعال وضو به داعى امر خدا بجا آورده شود كفايت مى‌كند.

«شرط نهم» آنكه وضو را به ترتيبى كه گفته شد بجا آورد، يعنى اول صورت و بعد دست راست و بعد دست چپ را بشويد، و بعد از آن سر و بعد پاها را مسح نمايد، و بنابر احتياط مستحب پاى چپ را بعد از پاى راست مسح‌