توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥٩٨ - احكام وصيت

مسأله ٢٧٢٥- اگر وصى نتواند به تنهايى كارهاى ميّت را انجام دهد، حاكم شرع براى كمك او يك نفر ديگر را معين مى‌كند.

مسأله ٢٧٢٦- اگر مقدارى از مال ميّت در دست وصى تلف شود چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى كرده و يا تعدى نموده، مثلًا ميّت وصيت كرده است كه فلان مقدار به فقراى فلان شهر بده و او مال را به شهر ديگر برده و در راه از بين رفته ضامن است و اگر كوتاهى نكرده و تعدى هم ننموده ضامن نيست.

مسأله ٢٧٢٧- هر گاه انسان كسى را وصى خود قرار دهد و بگويد كه اگر آن كس بميرد فلانى وصىّ باشد، بعد از آنكه وصىّ اول مرد، وصى دوم بايد كارهاى ميّت را انجام دهد.

مسأله ٢٧٢٨- حجة الاسلامى كه بر ميّت واجب است و بدهكارى و حقوقى را كه مثل خمس و زكات و مظالم، ادا كردن آنها واجب مى‌باشد، بايد از اصل مال ميّت بدهند اگر چه ميّت براى آنها وصيت نكرده باشد و پرداخت حج مقدم بر ساير ديون است.

مسأله ٢٧٢٩- اگر مال ميّت از بدهى و حج واجب و حقوقى كه مثل خمس و زكات و مظالم بر او واجب است زياد بيايد، چنانچه وصيت كرده باشد كه ثلث يا مقدارى از ثلث را به مصرفى برسانند، بايد به وصيت او عمل كنند و اگر وصيت نكرده باشد، آنچه مى‌ماند مال ورثه است.

مسأله ٢٧٣٠- اگر مصرفى را كه ميّت معين كرده، از ثلث مال او بيشتر باشد، وصيت او در بيشتر از ثلث در صورتى صحيح است كه ورثه حرفى بزنند يا كارى كنند كه معلوم شود وصيت را اجازه نموده‌اند و تنها راضى بودن آنان كافى نيست و اگر مدتى بعد از مردن او هم اجازه نمايند صحيح است و چنانچه‌