توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥٨٢ - احكام نذر و عهد

مسأله ٢٦٥٦- انسان كارى را مى‌تواند نذر كند كه انجام آن برايش ممكن باشد، بنابر اين كسى كه نمى‌تواند پياده به كربلا برود، اگر نذر كند كه پياده برود، نذر او صحيح نيست.

مسأله ٢٦٥٧- اگر نذر كند كه كار حرام يا مكروهى را انجام دهد يا كار واجب يا مستحبى را ترك كند، نذر او صحيح نيست.

مسأله ٢٦٥٨- اگر نذر كند كه كار مباحى را انجام دهد يا ترك نمايد چنانچه بجا آوردن آن و تركش از نظر شرعى از هر جهت مساوى باشد، نذر او صحيح نيست و اگر انجام آن از نظر شرعى از جهتى بهتر باشد و انسان به قصد همان جهت نذر كند، مثلًا نذر كند غذايى را بخورد كه براى عبادت قوت بگيرد، نذر او صحيح است و نيز اگر ترك آن از نظر شرعى از جهتى‌بهتر باشد و انسان براى همان جهت نذر كند كه آن را ترك نمايد؛ مثلًا براى اينكه دود مضر است نذر كند آن را استعمال نكند نذر او صحيح مى‌باشد.

مسأله ٢٦٥٩- اگر نذر كند نماز واجب خود را در جايى بخواند كه به خودى خود ثواب نماز در آنجا زياد نيست؛ مثلًا نذر كند نماز را در اطاق بخواند، چنانچه نماز خواندن در آنجا از جهتى بهتر باشد؛ مثلًا بواسطه اينكه خلوت است انسان حضور قلب پيدا مى‌كند، نذر او صحيح است.

مسأله ٢٦٦٠- اگر نذر كند عملى را انجام دهد، بايد همان طور كه نذر كرده بجا آورد، پس اگر نذر كند كه روز اول ماه صدقه بدهد يا روزه بگيرد يا نماز اول ماه را بخواند چنانچه قبل از آن روز يا بعد از آن بجا آورد كفايت نمى‌كند و نيز اگر نذر كند كه وقتى مريض او خوب شد صدقه بدهد، چنانچه پيش از آنكه خوب شود صدقه را بدهد كافى نيست.