توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥٥٩ - احكام مالى كه انسان آن را پيدا مىكند

احكام مالى كه انسان آن را پيدا مى‌كند

مسأله ٢٥٧٣- مال گم شده‌اى را كه از قسم حيوان نيست چنانچه انسان پيدا كند و نشانه‌اى نداشته باشد كه بواسطه آن صاحبش معلوم شود، و قيمت آن كمتر از يك درهم «٦/ ١٢ نخود نقره سكه‌دار» نباشد، احتياط آن است كه آن را از طرف صاحبش صدقه بدهد و بعيد نيست جايز باشد آن را ملك خود قرار دهد و چنانچه صاحبش پيدا شود بايد خود مال را در صورت وجود و عوضش را در صورت تلف به او بدهد.

مسأله ٢٥٧٤- اگر مالى پيدا كند كه قيمت آن از يك درهم كمتر است چنانچه صاحب آن معلوم باشد و انسان نداند راضى است يا نه، نمى‌تواند بدون اجازه او بردارد و اگر صاحب آن معلوم نباشد، مى‌تواند به قصد اينكه ملك خودش است بردارد و احتياط واجب آن است كه هر وقت صاحبش پيدا شد، در صورتى كه تلف نشده خود مال را به او بدهد.

مسأله ٢٥٧٥- هر گاه چيزى را كه پيدا كرده نشانه‌اى دارد كه بواسطه آن مى‌تواند صاحبش را پيدا كند، اگر چه بداند صاحب آن سنّى يا كافرى است كه اموالش محترم است، در صورتى كه قيمت آن چيز به مقدار يك درهم برسد بايد از روزى كه آن را پيدا كرده تا يك سال در محل اجتماع مردم اعلان كند.

مسأله ٢٥٧٦- اگر انسان خودش نخواهد اعلان كند، مى‌تواند به كسى كه اطمينان دارد بگويد كه از طرف او اعلان نمايد.

مسأله ٢٥٧٧- اگر تا يك سال اعلان كند و صاحب مال پيدا نشود و علم به‌