توضيح المسائل - هاشمى شاهرودى، سيد محمود - الصفحة ٥٥١ - طلاق مبارات

طلاق مبارات‌

مسأله ٢٥٤٠- اگر زن و شوهر يكديگر را نخواهند و زن مالى به مرد بدهد كه او را طلاق دهد، آن طلاق را مبارات گويند.

مسأله ٢٥٤١- اگر شوهر بخواهد صيغه مبارات را بخواند، چنانچه مثلًا اسم زن فاطمه باشد، بايد بگويد: «بارَأتُ زَوجِتى فاطمَةَ عَلى ما بَذَلَت فَهِي طالِق»؛ يعنى من و زنم فاطمه در مقابل چيز بذل شده او از هم جدا شديم، پس او رها است و اگر ديگرى را وكيل كند، وكيل بايد بگويد: «عَن قِبَل مُوَكّلى بارَأت زَوجَتَهُ فاطمَةَ عَلى ما بَذَلَت فَهي طالِقٌ» و در هر دو صورت اگر به جاى كلمه‌ «عَلى ما بَذَلَت» «بما بذلت» بگويد اشكال ندارد.

مسأله ٢٥٤٢- صيغه طلاق خلع و مبارات بايد به عربى صحيح خوانده شود، ولى اگر زن براى آنكه مال خود را به شوهر ببخشد؛ مثلًا به فارسى بگويد براى طلاق، فلان مال را به تو بخشيدم اشكال ندارد.

مسأله ٢٥٤٣- اگر زن در بين عده طلاق خلع يا مبارات از بخشش خود برگردد، شوهر مى‌تواند رجوع كند و بدون عقد دوباره او را زن خود قرار دهد.

مسأله ٢٥٤٤- مالى را كه شوهر براى طلاق مبارات مى‌گيرد، بايد بيشتر از مهر نباشد، ولى در طلاق خلع اگر بيشتر باشد اشكال ندارد.